APPORT

31-5-2015 06:11

Door Stefan van Hoek

Nadat hem was gevraagd een naam te verzinnen voor een nieuw eetcafé in de Witte de Withstraat en hij niet verder kwam dan 'Frolic', 'Chappie', 'Pedigree Pal', 'Bonzo', 'Royal Canin' en 'Cesar' besloot de copywriter dat het zijn dag niet was, zijn toetsenbord 24 uur lang aan de zegswijzelijke wilgen te hangen en de hond eens te gaan uitlaten in Het Park bij de Euromast.

 

Al 'apport' roepend en stokken door het park smijtend, merkte hij dat zijn brein was bezet geraakt door tune én tekst van de reclameslogan 'Liever Kips leverworst, dan gewone leverworst'. Het deed hem ten zeerste betwijfelen of hij de volgende dag al in de juiste conditie zou zijn om wél een goede naam voor een eetcafé te verzinnen. De twijfel vervulde hem met chagrijn. De hond, die het bevel 'apport' voor de zoveelste keer had opgevolgd, lag hem nu voor zijn voeten weer stupide smekend aan te kijken. Jezus, wat kon dat beest dociel naar hem opzien. Toch weerstond hij de aandrang zijn trouwe viervoeter, zijn kameraad, zijn metgezel – hij walgde van de bijnamen – een doodschop te geven. Dus boog hij zich nogmaals voorover, pakte de stok op, maakte met zijn bovenlijf en arm een ferme zwaai, liet het projectiel los exact op het moment dat het 'Kips' in zijn brein galmde en constateerde tevreden dat de stok wederom geen medebezoeker van het park had geraakt, waardoor een beroep doen op zijn WA-verzekering niet noodzakelijk was en ook lijfelijk mensengeweld jegens hem voorlopig nog uitbleef. Die wetenschap, in combinatie met de inmiddels doorgebroken zon, zorgde ervoor dat hij zich realiseerde dat het leven best mooi zou kunnen zijn. Tenminste, als honden niet zo uit hun bek zouden stinken van dat hondenvoer. Zelf nam hij daarom nog maar een pepermuntje. Maar dat was ook slechts omdat hij daar een frisse adem van kreeg en zich in zo'n rol pepermunt nu eenmaal geen plakjes Kips leverworst bevonden, noch plakjes worst van een ander merk, noch sjoelschijven van een afwijkend (lees: 'kleiner') formaat.

 

En net toen hij het niet meer verwachtte, gebeurde het toch. Zijn kameraad was inmiddels uitgeravot, kon geen 'pap' meer blaffen, kwispelde niet eens meer, zag niet meer zwakzinnig gedwee naar hem op, maar liep slechts nog hijgend en kwijlend achter het baasje aan, dat inmiddels de kuierlatten op weg terug naar huis had genomen. Toen viel baasjes oog op het bordje. 'Barbecuezone,' stond er op het bordje. Even werd het baasje afgeleid door de afstandsbepalingen op het bordje. Als hij het goed begreep, wezen de pictogrammen erop dat een barbecue zich op minstens twee meter afstand van bomen en/of struikgewas moest bevinden, maar dat de minimale afstand tot de vijvers en overige waterpartijen in het park liefst vijf meter diende te bedragen. Hyperbolisch opgevat: het was toegestaan brand te veroorzaken, maar niet om die te blussen.

   Lang liet hij zich door de kwestie niet afleiden, want ineens viel alles op zijn plaats. Bij het bedenken van een naam voor een eetcafé waren hem niet anders dan merknamen van hondenvoer te binnen geschoten. Die hadden hem ertoe aangezet zich dan uit arremoede maar in het park met zijn hond te gaan vermeien. Daar was 'Liever Kips leverworst, dan gewone leverworst' als een deus ex machina in zijn bewustzijn verschenen. Het moest een teken zijn. Hoe lang leed hij nu al het kommervolle bestaan als copywriter, geteisterd door zaken als writers blocks, betalingsweigerachtige klanten, verdwenen administratie en belastingnaheffingen? Hij rekende eens terug. Toen hij ervoor had gekozen zich als hoofdredacteur te laten afvloeien bij het Rotterdams Dagblad, in ruil voor een stevige lading cash, had hij besloten voor zichzelf te beginnen. Tezelfdertijd had hij die rothond genomen. Hij realiseerde zich nu pas dat de hond een substituut was geweest voor zijn collega's en ondergeschikten. Met één groot voordeel: de hond sprak niet terug. Het enige wat die hond hetzelfde deed als zijn medewerkers voordien, was hem stom aankijken.

   Zijn freelance loopbaan was nooit goed van de grond gekomen. Iedere maand had hij ingeteerd op zijn reserve. Daarnaast kostte dat beest hem een fortuin. Want zei een hem zojuist te binnen schietende zegswijze niet 'de hondenbrokken komen nooit alleen, want daarnaast zit nog iets in een klein hoekje'? Het nadeel van huisdieren was niet slechts het voer dat je voor ze diende te betalen, maar vooral de medische kosten die zich zo nu en dan alles overheersend aandienden, waar zij hoogstens het recht hadden een randverschijnsel te zijn, in de schaduw van het voedsel. Nee, het best nog kon je kakkerlakken als huisdier hebben. Die waren proper op zichzelf, je hoefde er geen blikjes voor te openen, ze waren sowieso bescheiden in hun te nuttigen hoeveelheden voedsel, na het vallen van een kernbom kon je tijdens je laatste momenten naar ze kijken hoe zij doodgemoedereerd lekker wel verder leefden en je op de kast jagen door je dociel aan te kijken, deden kakkerlakken niet.

   Maar nu was daar dus de deus ex machina, 'Liever Kips leverworst, dan gewone leverworst'. Het teken. Een omen, wegwijzer, zo u wilt. Hij zou de copywriterij op een laag pitje zetten. Hij zou een hondenuitlaatservice beginnen. Maar tot de uitlaatservice zou hij zich niet beperken. Hij zou ook de ravitaillering van de honden op zich nemen. Hij zou ze niet archaïsch ordinair hondenvoer te eten geven. Nee, hij zou barbecues met de beesten houden. En op de barbecue kwam, jawel, Kips leverworst. Hij hield stil en keek triomfantelijk in het rond. Toen betrok zijn gezicht.

   Misschien betekende 'Liever Kips leverworst, dan gewone leverworst' dat hij zich moest inschrijven voor het Nederlands Kampioenschap Sjoelen met schijven van afwijkend (lees: 'kleiner') formaat, kwam ineens in hem op. Dat kon natuurlijk ook nog. Niets was zeker.

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel