West is het nieuwe Noord

28-1-2014 12:06

Door Michelle van Dijk

Onze kritische woonconsumente 'doet' Spangen

 

‘Rotterdams uitzicht,’ zei de makelaar toen ze met een ruk de jaloezieën omhoog trok. We keken naar de bekende achtergevels van sociale woningbouw, gerenoveerd in de jaren tachtig, u weet wel, tijdens de vorige crisis. Treurig trespa, oude kunstkozijnen en depri dakdozen all over the place. Als je het woord ‘grauw’ googlet, wijst Google Maps je automatisch de weg naar deze buurt. Mijn hemel.

‘West is het nieuwe Noord,’ vond de makelaar juist, maar ik krijg altijd jeuk van dat soort modeslogans. ‘Je ziet hier toch steeds meer jonge mensen, creatievelingen, nieuwe bedrijfjes…’ probeerde ze nog. Oké dan. We kopiëren het Zwaanshals en doen alsof het de woonhemel op aarde is. Een hemel met een dakdoos erop.

 

Ze liet me de rest van het huis zien. Eerlijk is eerlijk, ik kwam naar Spangen voor vierkante meters. Waar anders kun je 190 m2 krijgen voor 2,5 ton? De zolder zou een speelzolder voor de kinderen worden, droomde ik, je kon er zelfs trampolinespringen. Eén verdieping een keuken en eetkamer, één verdieping de woonkamer, genoeg slaap- en werkkamers, alles netjes gerenoveerd, pleintje voor de deur, wat zeik je nou over trespa?

 

Goed, noem mij dan een snob, maar ik wil mooi wonen. Ik wil best Rotterdams uitzicht als dat de Erasmusbrug is, de Maas of voor mijn part de Euromast. Ik wil authentieke details als we daarmee niet een spuitplafond of de eerste generatie kunststof kozijnen bedoelen. Ik woon nu al een tijdje in de grauwigheid van jarentachtigrenovatie en ík word er niet blij van. Tuinen zonder groen, huizen zonder ziel, vierkante meters en verder niks.

 

Toen ik naar huis fietste, werd ik bijna van m’n sokken gereden, vlak voor de Mathenesserbrug. Zie je, dat is ook zoiets, dat verkeer daar. En geloof me, ik ben heus wel wat gewend, slalommen tussen de dubbel geparkeerde auto’s op de Zwartjan, een beetje douwen om over de Meent te komen, openslaande autodeuren ontwijken op de Kleiweg en natuurlijk op het juiste moment door rood fietsen om linksaf te slaan op de Schieweg, maar ik zeg het je, in Spangen is fietsen suïcidaal. Leuk, zo’n trampolinezolder voor de kinderen, maar hoe moet ik ze daar de verkeersregels leren, dacht ik terwijl ik voor een openstaande brug stond bij te komen van het bijna-ongeluk.

 

Een openstaande brug? Daar heb ik toch geen tijd voor? Ach, weet je wat: Spangen, dat is mij toch een brug te ver. 

Rubriek Koper zoekt huis

Michelle van Dijk

Michelle van Dijk rolde in de jaren negentig door de gangen van het Marnix Gymnasium, haalde daar een papiertje en begon in Leiden een studie Nederlands. De beste studie die je maa...

Bekijk profiel