Hoe Blackberry's verdwijnen op Zuid

6-6-2012 09:40

Door Thea Thijssen

“Mevrouw, mijn Blackberry is weg. Ik had ‘m aan de oplader liggen. Net nieuw…” .

 

Eerste vraag is dan natuurlijk altijd of ze goed gekeken hebben, of ze ‘m echt wel bij zich hadden, of… Ze is boos en stormt de klas uit, op weg naar de conciërge. Enkele minuten later komt ze met een verhit hoofd en felle ogen de klas weer binnen. Verwilderd kijkt ze om zich heen. “Iemand moet ‘m gejat hebben, dat kan niet anders, iemand moet ‘m gejat hebben!”. Ik sus haar en zeg dat dat nog helemaal niet zeker is. Achter haar komt de klassendocent mijn lokaal binnen, zorgelijk kijkend. “Hmmm”, zegt hij. En nog een keer “hmmm…”

 

De andere leerlingen zijn nu ook onrustig. Iedereen heeft goede raad: “Misschien in de kast? Misschien onder de tafel? Misschien buiten, misschien bij gym?”. Ze roepen het door elkaar heen. Een paar jongens zit een beetje onverschillig te kijken, geamuseerd dat de les in ieder geval niet begint. Ze gaat de klas weer uit, de goede adviezen opvolgend.

 

Ik overleg met de klassenleraar. Ja, ik heb het lokaal op slot gedaan tijdens de lunchpauze en ja, ik heb ‘m ook weer open gedaan. Ik weet niks van een telefoon, niet gezien, niet in de gaten gehad.

 

De jongens beginnen zich ermee te bemoeien. Ze stellen allerlei vindplaatsen voor die erop duiden dat ze vaker met dit bijltje gehakt hebben: “Mevrouw, als je zoiets wilt stelen, dan gooi je ‘m gewoon naar buiten in het gras en haal je ‘m later op”, “Mevrouw, achter de prullenbakken in de wc kun je heel goed een telefoon verstoppen.” Ik geloof mijn oren niet. “Hoe weet je dat?”. De jongen lacht een beetje verlegen trots: “Huhhuh, ehhhh…ik hoor dat wel eens”.

 

We analyseren de situatie en komen tot de conclusie dat het een van de klasgenoten moet zijn geweest. Dat is zuur. De sfeer verandert langzaam in iets wat voor iedereen bijzonder onprettig is. Een meisje gilt boven het kabaal uit “ooo, dus nu word ik beschuldigd??”, een ander biedt bereidwillig aan om haar spullen te laten doorzoeken. We besluiten om de leerlingen een voor een bij ons te laten komen met hun tas. Broekzakken gaan leeg, tassen worden aangeboden. Ik kom veel make-up tegen, en draden van allerlei apparatuur, en snoep. Het valt me op dat er bijzonder weinig in de tassen zit wat op school te gebruiken is. We ploegen een twintigtal handtassen, rugzakken, plastic tassen en schooltassen door. Er wordt me door weer een andere ‘bereidwillige’ jongen gewezen op de geheime vakjes in de tassen waarin je “makkelijk zo vier telefoons kunt verbergen, mevrouw”.

 

Dit zijn professionals, ze hebben op straat allang geleerd hoe je in je onderhoud kunt voorzien zonder dat het al te veel geld kost. Een subcultuur waar de meesten van ons geen weet van hebben. Ondertussen is het bestolen meisje aangifte aan het doen. De les is formeel al voorbij, maar we hebben besloten om ook de kluisjes te controleren. Niks dus.

 

De meeste kinderen zijn een beetje terneergeslagen en teleurgesteld. Ik krijg tussendoor nog een telefoon in mijn handen gedrukt en een vader vraagt me hoe lang dit nog gaat duren want zijn zoon moet nu naar huis komen. Ik wens de kinderen een fijne dag toe en samen met de klassendocent onderzoek ik het lokaal nogmaals. “Die Blackberry is allang buiten de school”, weet hij me te vertellen, ”die kinderen werken allemaal samen.”

 

We kijken elkaar aan, zuchten even en gaan verder met de dag. Ook dit is Rotterdam-Zuid.

Rubriek Aap Noot Mies

Thea Thijssen

Thea Thijssen (pseudoniem) is een niet te stoppen 'onderwijsbeest', dat thans bij twee scholen in Rotterdam werkzaam is, één zogenaamde 'zwarte school' en é&ea...

Bekijk profiel