Welke boodschap geven we aan kinderen?

14-6-2012 14:08

Door Thea Thijssen

Eindexamens…spannend, voor iedereen. Rotterdam-Zuid lijkt zich er niet veel van aan te trekken. Leerlingen zijn allang onderweg naar hun volgende bestemming en moeten, o ja, nog even de uitslag komen shoppen. Hebben ze hard gewerkt? Als ik een grove verdeling moet maken: de meisjes wel en de jongens niet. Maar nogmaals, dat is erg gechargeerd.

 

Wat opvalt is dat de jongens wel veel beter zijn in het beargumenteren van hun excuses. Er zijn allerlei redenen waarom afspraken niet nagekomen kunnen worden: printer kapot, werken bij de pizzaboer, latertjes vanwege ‘verplichtingen’ en niet te vergeten de gecrashte harde schijf. Op de prioriteitenlijst staat school vrijwel onderaan, met stip. In deze omgeving doen veel kinderen school ‘erbij’, en natuurlijk omdat het tot een zekere leeftijd verplicht is.

 

Je ziet dat ook in de vroege ochtend. Het eerste uur begint om half negen. Da’s natuurlijk geen tijd voor een zichzelf respecterende puber. Dus tijdens het eerste uur loopt de klas traag vol met geeuwende, vlak kijkende leerlingen. Je begint met ongeveer 35% en aan het einde van de les heb je, met een beetje geluk, weer 80% binnen. Waar de rest is, weet niemand. Ouders worden meestal wel gebeld, maar zijn óf goed geïnstrueerd door hun kroost, of bezweren ons dat het kind wel degelijk thuis vertrokken is op de juiste tijd.

 

Ouders werken ook wel mee aan dit gedrag door tandartsafspraken tijdens schooltijd te maken, psychologen die om 11 uur ’s ochtend bezocht moeten worden en politie die verwacht dat iemand zich meldt op het bureau. En school schikt zich. Ik vraag me af welke boodschap we dan als maatschappij geven aan kinderen. Houd me ten goede, een keurig gebit is een kostbaar bezit, extra geestelijke zorg soms onvermijdelijk en natuurlijk moet de sterke arm haar werk doen. Maar altijd lijkt school op de laatste plaats te komen.

 

Tot het eindexamen. Dan veert Nederland op, wordt LAKS weer van stal gehaald, de vlag letterlijk gestreken en is de spanning te snijden. Zoveel belang wordt er aan gehecht. Kinderen staan strak en schrijven blaadje na blaadje vol of hun leven er vanaf hangt. Die sfeer is ook weer wat overtrokken, al was het alleen maar omdat het centraal schriftelijk slechts een deel van het cijfer bepaalt.

 

Het is natuurlijk wel kicken als je uit Afghanistan komt, of uit Iran en je kunt met trots aan je familie melden dat jouw zoon geslaagd is voor de havo in Nederland. “Maar dat is een heel hoge opleiding, hoor, dat kan maar een klein deel van de leerlingen. Dat is héél moeilijk!” En dan beseffen dat hij een goede vervolgopleiding kán doen en werkelijk iets van zijn leven kán maken…als hij daarvoor kiest. Want de verleidingen in Rotterdam-Zuid zijn groot, en de beloning, als je het goed aanpakt, is overdadig. Dan hoef je toch geen hbo te doen? “Ik word toch wel rijk.”

 

Vandaag is de uitslag. Ik hoop dat ‘mijn’ leerlingen de juiste keuzes maken in hun leven, integriteit als begrip in hun eigen leven leren kennen. Ze vliegen uit…. naar een hoger plan?

Rubriek Aap Noot Mies

Thea Thijssen

Thea Thijssen (pseudoniem) is een niet te stoppen 'onderwijsbeest', dat thans bij twee scholen in Rotterdam werkzaam is, één zogenaamde 'zwarte school' en é&ea...

Bekijk profiel