Moord in het seizoen van de muggen

Aangezien ik afgelopen nacht weer niet kon slapen, zat ik in de woonkamer. Op mijn schoot lag De donkere kamer van Damokles. Dat boek tracht ik telkenmale te herlezen, maar het gaat me hoe langer hoe meer tegenstaan. Waarom wil ik mezelf altijd zo tergen? Op de muur naast de schemerlamp ontwaardde ik twee muggen. Het zal door het slaapgebrek gekomen zijn, maar ik verstond zowaar hun gezoem. Elk woord drong helder tot me door. 'Ha Henri, heb je nu eindelijk die opslag gekregen?' 'Dag Ria, meid, praat me er niet van. Ik werk me de touwtyfus, maar een beloning, ho maar. Ik verdien te veel om te sterven, maar te weinig om te kunnen leven. Maar hoe gaat het met jou? En je zieke moeder?' Ria: 'Had je dat nog niet gehoord dan? Mijn moeder is dood.' Henri: 'Ach meid, wat erg.' Ria: 'Ja, en niet ee...

D-day
Tripje met de fietstaxi Toerist010 Stenen, het dictaat van Welzijn en Geluk? De intrinsieke stad
Fellini, de stad bestaat niet

Foto: places I have seen in films   'Artistieke begaafdheid kan niet door de psychoanalyse worden verklaard, de psychoanalyse kan daarvoor slechts haar hoed afnemen.' Sigmund Freud Als je de stad wilt definiëren tuimel je zonder er erg in te hebben en nietsvermoedend in de Mythologie. Zo schrijft Ko...

De intrinsieke stad
Windy city

Hardlopen is een eenzame, spirituele activiteit, ik heb het vaker gezegd. De eentonigheid en de herhaling van stappen brengt de geest naar een punt waar gedachten niet lijken te bestaan. Daarom duld ik geen kletskousen naast me als ik aan het hardlopen ben. Gedachten lijken dan te verwaaien als blaadjes in de wind. Je kunt zo’n blaadje proberen te pakken, maar dan ben je niet met hardlopen bezig. Laat maar waaien, zeg ik. Heerlijk. Hardlopen is je niet laten afleiden door de blaadjes in de wind. Rotterdam wordt wel eens ‘Chicago aan de Maas’ genoemd. Dat heeft een reden. Het komt door Chicago, verklap ik meteen. Chicago heeft namelijk als bijnaam ‘the windy city’. En omdat het in de Maasstad nogal eens kan waaien, wordt zij ‘Chicago aan de Maas’ genoemd. Maar het berust op een misverstand....

Ren je Rotjeknor
De tijd doden tussen de zieken D-day Natte vinger-esthetiek gaat voor functionaliteit Hoekig
Als ik toch kon toegeven aan mijn impulsen

Buiten begon het net te miezeren toen mijn dochter een smak maakte met de step in de woonkamer. Waarom stond die step sowieso in de woonkamer? Dat rotding staat altijd in de weg. In spagaat lag ze te brullen op de grond. Mijn dochter, niet de step. Ik tilde haar op om haar tot bedaren te brengen; ik had niet gedronken dus ik kon haar gewoon troosten.We liepen naar het raam, zodat ik haar kon afleiden met naar de regen kijken. 'Alles is nat,' riep mijn dochter die haar pijn en schrik alweer te boven was. Ik zag een kerel tegen de auto van de buren pissen. Hij nam niet eens de moeite om zich verdekt op te stellen. Ik kon gewoon zijn schwanz zien. Nou ja, ik moest wel goed kijken, want het was een ondermaats frummeltje. Het schouwspel ging geheel aan mijn dochter voorbij. Die gast kwam zeker ...

D-day
Telepathie is de redding van de mensheid en verder denk ik niet

Buiten was het weer drukkend, alsof vrouw Holle, lijdend aan extreme obesitas en overmatige zweetproductie, bovenop de aarde lag om met hem de liefde te bedrijven (Is de aarde mannelijk?), haar kussens klef van het geil, terwijl de mensheid daartussen gesmoord werd. Binnen in de keuken hing mijn dochter jengelend, letterlijk, aan moeders rokken. Dit was voor mij de uitgekookte gelegenheid om een vraag van existentiële aard te stellen. De onverwachte aanval levert de meest eerlijke antwoorden op, want mijn vrouw heeft dan geen voorbereidingstijd en dus geen schild of dekking. Ik vroeg haar: 'Zou je telepathisch met mij in verbinding willen staan?' Zij stelde een wedervraag: 'De hele tijd?' 'Ja,' antwoordde ik. 'Dat we in principe een gedeeld brein hebben en dus alles van elkaar weten.' 'Kli...

D-day

Pagina's