Waar geen vuur is, is geen rook

1-7-2013 11:26

Door Stefan van Hoek

De moeizame uitweg van een nicotineboefte

 

Het naleven van de brandvoorschriften in gebouw De Hofpoort is tijdens de Dag van de Architectuur geen sinecure. Ik heb al een aantal malen op het punt gestaan om beneden voor het gebouw een sigaret te gaan roken, maar telkens heeft de rij bezoekers bij de liften me daarvan weerhouden. Er bevindt zich ook een circa twee meter brede trap in het gebouw, maar die moet – om het eens in veiligheidsvoorschriftjargon te verwoorden – 'worden vrijgehouden in het geval er een calamiteit optreedt'. Heel even twijfel ik, maar ik besluit dat ik mijn nicotinebehoefte nog net niet kan opschalen naar de status 'calamiteit'. Een raam open zetten om naar buiten hangend een peuk te paffen is ook niet mogelijk. De luchtzuivering en ventilatie zullen hier ongetwijfeld mechanisch worden geregeld. De ramen kunnen dus niet open.

   Nu zou ik een accuut geval van sick building syndrome kunnen veinzen, mijn speeksel uit mijn mond kunnen laten lopen, rollend en met mijn benen trappend op de grond gaan liggen, maar dat zou me te veel bekijks opleveren. Al zou ik dan waarschijnlijk wel het trappenhuis in mogen. Zij het liggend op een brancard, gedragen door de hulpdiensten. Of via het dak afgevoerd per traumahelikopter. De ene transportwijze nog spectaculairder dan de andere, maar in beide gevallen zou ik wel een mondkapje op, maar geen nicotine-infuus krijgen, dus verwerp ik de mogelijkheid een koleerte te fingeren.

 

Aan het eind van de middag – ik heb mijn chagrijn door nicotinegebrek geheel voor mezelf gereserveerd weten te houden – komt een brandweerman vertellen dat het inruktijd is. Hoofdredacteur Hans wijst hem erop dat het programma tot 17 punt nul nul uur loopt, terwijl het nu nog slechts 16 punt vijfenveertig uur is. De brandweerman geeft als repliek dat de verdieping om vijf uur helemaal leeg moet zijn. Hij heeft ook maar orders gekregen. Als om zijn argument kracht bij te zetten komen steeds meer van zijn collega's door de gang langs de kantoorcellen aangelopen.

   Mijn tijd zal het verder wel duren. Dat wil zeggen: ik wil zo snel mogelijk weg hier om beneden een peuk te kunnen opsteken. Ik ga mijn tijd verder niet verdoen met de brandweerman er – fijntjes, doch voorspelbaar – aan te herinneren dat diens opmerking over orders iets te zeer doet denken aan nur die Hacken zusammen geschlagen und 'jawohl' gesagt. Ik heb mijn laptop en snoeren dan ook al snel ingepakt in mijn tas zitten en loop naar de hal met de liften.

   Bij de liften is al een behoorlijke hoeveelheid mensen op de been, die steeds verder aangroeit. Ik moet me tussen het volk door wurmen om te kunnen zien wat er aan de hand is: iemand heeft iets tussen de deur van de goederenlift gezet, waardoor andere liften deze etage kennelijk niet aan kunnen doen. Dat zorgt voor een mate van oponthoud en onveiligheid, die ik me niet laat welgevallen. Ik loop de hal weer uit, ga de hoek om en trek een deur open.

   In het trappenhuis ben ik geheel alleen. Dat feit, de cadans van mijn eentonig ritme van stappen de trap af en de gedachte aan eindelijk een sigaret brengen me in een Zen-achtige trance.

 

Als ik eenmaal beneden buiten sta en in mijn zakken voel, blijk ik geen aansteker bij me te hebben. 

 

Dit is de derde aflevering van Bestel-je-eigen-blog, de eerste aflevering ('Stadswandelen')  vind je hier, de tweede aflevering ('Boksen') hier...

 

'Waar geen vuur is, is geen rook' werd besteld door 'Marianne' uit Amsterdam, die als sleutelwoord 'Brandvoorschriften' opgaf.

 

Afbeelding / sxc.hu

Rubriek Bestel je eigen blog

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel