Hoe de terroristen mijn dochter aan het huilen kregen

30-3-2016 16:46

Door Daniël Dee

Het was twee dagen na de aanslagen in Brussel en één dag na de viering van het honderdjarig bestaan van de montessorischool waar mijn oudste dochter haar basisvorming krijgt.

Drukke dagen. Stressvolle dagen. Maar dat is mijn eigen schuld. Had ik maar niet twee kinderen moeten nemen.

In principe was het de bedoeling dat mijn geliefde de kinderen die donderdag zou halen. Er was echter een verdacht pakketje gevonden op Hollands Spoor, waardoor zij een onbekende vertraging opliep. Er zat niets anders op dan dat ik de kinderen ging halen, terwijl ik eigenlijk net de avondmaaltijd wilde gaan bereiden. De fles wijn had ik al opengetrokken, een ui gesnipperd en de knoflook gekneusd.

Eerst haalde ik de oudste op van Hutspot, haar naschoolse opvang, en gezamenlijk gingen we naar Bommes, het kinderdagverblijf van de jongste. Een van de peuterleidsters zei dat ik niet het armbandje van de jongste moest vergeten dat nog in haar mandje lag. In datzelfde mandje lag ook een reepje papier met fotootjes waarop kindergezichtjes geschminkt waren als leeuw. Die schminksnoetjes waren bedoeld ter inspiratie voor mijn oudste dochter, omdat zij op het eeuwfeest verkleed moest komen als leeuw, aangezien het thema circus was. Maria Montessori kwam per slot van rekening uit een circusfamilie en was zelf jaren werkzaam als dierenverzorger van dat circus voordat ze het onderwijs in ging. Doordat Maria dagelijks te maken kreeg met apenstreken tijdens het schoonmaken van de hokken zijn bij haar de contouren ontstaan van haar onderwijsmethode. Eveneens is zo de basis gevormd van het apenkooien, de geliefdste bezigheid van menig basisschoolleerling.

De bekendste leerling die ooit op een montessori heeft gezeten is natuurlijk Bob Dylan. Ik geef daarom nog steeds Maria Montessori de schuld van al die weeïge singer-songwriters.

Mijn oudste dochter zag er tijdens het feest overigens eerder uit als een zonnebloem dan als leeuw, maar dat geheel terzijde.

Het reepje papier bleek vooral een fascinatie te zijn geworden voor mijn jongste. Ze wilde het voortdurend vasthouden en sleepte het overal mee naartoe. Achteloos stopte ik het met haar armbandje in mijn tas.

Eenmaal thuis begon ik direct aan het eten. Mijn jongste vroeg aan mij waar de leeuwen waren gebleven. Ik begreep niet waar ze op doelde. Dit resulteerde in een hartverscheurend gehuil. Extra drukte. Extra stress. Te laat realiseerde ik me dat ze het reepje papier bedoelde. Het verdriet was al niet meer te stelpen. Ik kon haar niet troosten. En dat is dus allemaal de schuld van de terroristen.

Over dat verdachte pakketje kon ik later niets terugvinden in de media. Zou er dan echt wat aan de hand geweest zijn of heeft mijn geliefde iets te verbergen?

 

Afbeelding / 360verhalen.nl

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel