Hoe een kamer in te wijden

27-7-2012 12:32

Door Daniël Dee

Het zal niet lang meer duren of mijn nieuwe werkkamer is af. De tweede verdieping van ons huis moest opnieuw worden ingedeeld, omdat ik zo nodig – en ik ga het plat zeggen, want daar heb ik zin in – me wijf met jong most douwen. Er moeten nog wat plekjes worden gestuct en daarna nog een likje verf op de muren, maar dan heb ik een nieuwe, cosy werkkamer.
Twee dagen geleden mailde mijn vrouw vanaf haar werk het nieuwsbericht van Rijnmond dat een sleephopperzuiger gedoopt werd met yoghurt en dat ik daar eens een stukje aan moest wijden. Nu weet ik niets van sleephopperzuigers, dat was het vak van mijn vader, niet van mij. En ik ben geen moslim, dus ik weet ook niets van boten dopen met yoghurt in plaats van champagne omdat dat anders haram zou zijn of zoiets, hoewel ik wel een voorstander ben van het verbieden van goede flessen champagne tegen een schip aan mieteren. Zo'n fles kan beter gedronken worden. Maar goed, dat is mijn mening.
Het mailtje zette me wel aan het denken. Ik vraag me af of ik nu mijn eigen nieuwe werkkamer moet inwijden. Van yoghurt tegen een muur aan kwakken kan geen sprake zijn, dat gaat op den duur zo zurig ruiken. Champagne wil ik zeker niet verspillen. En als ik het mijn schoonmoeder zou vragen dan zou ze wierook voorstellen, daar ben ik van overtuigd, maar die weeïge lucht blijft te lang hangen, langer dan ik zou willen. Dus dat is ook geen optie.
Vroeger wijdde ik mijn nieuwe kamers anders in. De eerste keer dat ik ging samenwonen, deden we het (je weet wel: de platte limbo dansen) in elke ruimte van het appartement. Bij de tweede en derde keer samenwonen ging het precies zo. Bij de vierde keer samenwonen, verliep het proces enigszins anders, geleidelijker. De dame in kwestie bleef steeds vaker bij me slapen en er kwamen steeds meer spullen van haar in mijn huis te staan, tot ze ineens bij me woonde en ik op een goede middag thuis kwam en haar aantrof terwijl ze mijn muren van een nieuwe kleur verf voorzag. Haar vertrek inclusief al haar spullen en mijn dvd-speler geschiedde overigens wel in een dag. Over de vijfde keer samenwonen ga ik niets vertellen omdat dat nog steeds gaande is, al wil ik wel kwijt dat de buren praktisch iedere nacht klagen over onze 'geluidsoverlast', wink wink. Nu ik dit zo opschrijf, vind ik dat ik belachelijk veel heb samengewoond (voor de goede orde: ik ben 36). Er moet wel een steekje bij me loszitten.  
Ik ga er overigens van uit dat ik mijn nieuwe werkkamer toch niet zal inwijden. Waarom zou ik? Op een goede ochtend zal ik wel weer eens koffie morsen en op een goede avond zal ik vast weer eens bier morsen, dat lijkt me voldoende.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel