Ik geef mijn wispelturigheid de schuld

17-7-2013 12:31

Door Daniël Dee

'Ga je zaterdag mee naar Piek?' vroeg Marco. 'Een vriend van mij viert zijn verjaardag en gaat daar soulplaatjes draaien.'
Piek is een nieuwe kroeg in het Scheepvaartkwartier, in een pand waar voorheen een animeerbar in zat. Alleen de paal in het midden van de kroeg herinnert daar nu nog aan. Ik was er al een keer eerder geweest met Marco. Dat werd een nacht die nooit aan zijn einde leek te komen, maar uiteindelijk toch kwam, met een helse kater nog voordat ik mijn lichaam op een bed had kunnen werpen.
'Klinkt goed,' zei ik dus. 'Maar het lijkt me niet verstandig om mee te gaan. Ik drink momenteel niet en dan lijkt het me beter om me zo min mogelijk aan verleiding bloot te stellen.'
'Waarom drink je niet?' vroeg Marco. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat er een zekere gretigheid in zijn vraag doorklonk.
Het antwoord moest ik schuldig blijven. Ik wist eerlijk niet waarom ik tijdelijk niet dronk. Zelden tot nooit maakte ik een bewuste keuze in mijn leven. Ik doe maar wat. Zo bleek ik ook ineens getrouwd en twee kinderen te bezitten. Het leek me destijds wel een geinig idee en dus ging ik ervoor, waardoor er nu geen weg terug meer is en ik tot aan het eind van mijn dagen, en ver daarna, een vader zal zijn. En welk een vader! Er heeft zelden zo'n belabberd exemplaar op deze aardkloot rond gestruind. Ik geef mijn wispelturigheid de schuld.
Omdat ik dus geen helder antwoord kon geven zei ik maar: 'Ik heb geen geld om deze zomer op vakantie te gaan, dus heb ik mijn lever maar vakantie gegeven. Iemand moet de rust krijgen die het verdient.'

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel