Mijn buren mogen altijd een kopje suiker komen lenen

28-1-2013 13:32

Door Daniël Dee

Afgelopen zondag werd ik nogal bruut gewekt, terwijl ik eigenlijk eindelijk eens een keertje mocht uitslapen van mijn vrouw. Dat was dit jaar nog niet eerder voorgekomen, dus ik wilde het er echt van nemen. Om acht uur werd ik echter gewekt door een plens ijswater. Mocht ik ooit getwijfeld hebben aan de effectiviteit van waterboarden, dan is dat vanaf nu voorgoed verleden tijd. In schok sprong ik uit bed en schreeuwde al mijn zonden door de slaapkamer, plus nog enkele die ik zelfs nooit begaan heb.
Al snel werd me duidelijk dat met het inzetten van de dooi mijn huis op meerdere plekken lekkages vertoonde. En aangezien op mijn dakterras het smeltwater kniehoog stond en alleen het plafond als enige uitweg had vanwege nog immer bevroren regenpijpen, wist ik dat de situatie verre van ideaal was.
In crisissituaties leer je de ware aard van je huwelijk kennen, je weet direct wat je aan elkaar hebt. Mijn vrouw heeft dus werkelijk he-le-maal niks, nichts, nothing, nada, noppes, rien de knots aan mij.
'Wat moeten we doen?' vroeg mijn vrouw. Ik trok een spijkerbroek aan en wat andere kledij, haalde mijn schouders op en liep naar buiten, teneinde een winkel te vinden die in alle vroegte open was om aldaar sigaretten en bier aan te schaffen.
Na een lange edoch geslaagde missie kwam ik weer thuis met bier en sigaretten. Op het dakterras trof ik mijn vrouw en onderbuurman aan. De laatste was met een dompelpomp in de weer om het overtollige water weg te pompen. Hij zag eruit alsof hij nog herstellende was van wat wel een geweldige zaterdagnacht geweest moet zijn. Alleen al dat gegeven maakt hem een geschikte kerel, maar het feit dat hij al meerdere malen ons uit de brand heeft geholpen, maakt hem onvervangbaar. Zo was er onlangs nog dat akkefietje met dat bloedverlies dat te veel was dan gezond is voor een menselijk lichaam. Ook toen was hij niet te beroerd om te chaufferen. Het spreekwoord is waar: beter een goede buur dan een verre vriend. Mijn buren mogen altijd een kopje suiker bij ons komen lenen. Ik zou dan wel eerst mijn vrouw erbij moeten roepen, want die weet waar de suiker staat.
Ik keek even naar het dakterras en maakte me vervolgens snel uit de voeten. Ik zou toch alleen maar in de weg lopen. In de keuken, twee verdiepingen lager, trok ik mijn eerste bierblikje open; ik zou wel zien wat deze dag voor ellende zou brengen.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel