Over dalmatiër molly's, teddyberen en gemzen

15-8-2012 09:45

Door Daniël Dee

Ik staarde naar de dalmatiër molly's in het aquarium. De naam verraadt al het uiterlijk van deze vissen. Ik had ze nog niet eerder in het echt gezien; ik wist niet eens van het bestaan van die zwart-witte vissen. Ik kwam voor andere producten naar Naturel Dierenspeciaalzaak op de Grote Visserijstraat, maar ik kan het dan niet laten om even naar de dieren te kijken.

De verkoopster viste er een dalmatiër molly met een plastic zakje uit en gaf die aan een klant. De vissen leek het niet te deren. Het gebaar deed me, vast door een of andere kronkel, denken aan een liedje van Kinderen voor Kinderen. 'Teddybeer, teddybeer, teddybeer, ik til je op en ik zet je neer.'

Het een heeft helegaar niets met het ander te maken, maar zo is het nu eenmaal gegaan. De wegen van het brein zijn ondoorgrondelijk en in mijn geval vaak een beestenboel.

Als kind werd ik droevig als ik dat liedje hoorde, waarschijnlijk niet alleen omdat het in mineur is gezet, maar ook omdat het thema handelt over de onvermijdelijkheid van loslaten. Ik stoorde me destijds nog niet aan de Gooise r, ik wist niet eens van zijn bestaan.

Na de begrafenis van mijn oma, ergens in de jaren tachtig, ging de hele familie naar het huis van mijn opa. Aan de eettafel zat de hele familie. Er werd gedronken en weinig gesproken. De sfeer was bedrukt. Logischerwijs. Daarom zette ik, a capella en ongetwijfeld vals als nagels over een schoolbord, Teddybeer in. 'Ook al deel je allang mijn bed niet meer, je bent en blijft mijn teddybeer.' Het werd niet gewaardeerd.

'Zo, en nou opsodemieteren,' zei mijn opa. 'Ga buiten spelen.'

Ik begreep het niet en kwaad ging ik ervandoor.

Wat ben ik een zeur. Ik zou een psycholoog in de arm moeten nemen, als ik er zogenaamd zo'n last van heb, en er niet andere mensen mee lastig vallen.

Bij de verkoopster rekende ik het kattenvoer, de krabpaal, het vissenvoer en de waterplantjes af.

'Het is altijd leuk om hier even naar de dieren te kijken,' zei ik.

'Ja, we hebben er genoeg,' zei de verkoopster. 'Tegenwoordig heb je steeds meer dierenwinkels zonder dieren, maar dat noem ik geen dierenwinkels.'

Ik stapte naar buiten en dacht aan De Dierenwinkel van Jiskefet en hoe Herman Koch een gems in een kartonnen doos probeerde te verkopen.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel