Pochen voor de bühne

16-7-2013 13:27

Door Daniël Dee

Een paar jaar geleden vertelde de Amsterdamse dichter Mustafa Stitou me dat hij met een aantal dichters elke vrijdagavond ging voetballen. Dat wilde ik ook wel, maar de hoofdstad vond ik te ver weg.

Onlangs heb ik met rapper/dichter Marco Martens de stoute voetbalschoenen aangetrokken en op een zekere maandagavond een Rotterdamse editie van het dichtersvoetbal georganiseerd, zaalvoetbal welteverstaan in een gymzaal van de Oostervant. Ik heb daarna twee dagen met spierpijn rondgelopen, ik voelde me een echte kerel.

Na het ballen begon het brallen in de Vagebond. En na het brallen fietste ik beschonken naar huis. Soms kan het leven mooi zijn. Dat meen ik serieus. Mijn grootste geluksmomenten heb ik beschonken op de fiets beleefd; helemaal op mezelf, een liedje zingend en het gevoel hebben dat ik ergens naartoe ga, dat er beweging is, dat ik het allemaal zelf in de hand heb, dat alles nog open ligt. Lang leve de bedrieglijke roes van de alcohol.

Ter hoogte van de Mathenesserbrug zag ik een meisje lopen met naast haar een auto die haar stapvoets volgde. In de auto zaten drie mannen die luid sissend (verstaan deed ik ze in ieder geval niet) de aandacht opeisten van dat wandelende meisje. Al snel veroorzaakten ze een opstopping op de brug – toeterende automobilisten achter ze – waardoor ze genoodzaakt waren om verder te rijden.

Ik heb dat machogedrag nooit begrepen. Bouwvakkers die naar voorbij paraderende rokjes fluiten snap ik nog wel. Als dag in dag uit je enige uitdaging de ene steen op de andere steen metselen is, dan zoek je vanzelf elders je kicks. Maar wie opdringerig een meisje benadert – 'Hoer! Neuken!' – in de hoop dat ze spontaan met je naar bed gaat, kan niet veel olie in de lamp hebben (Is dit een bestaand gezegde?). Alsof zo'n meisje dan spontaan uitroept: 'O, als je het zo charmant stelt dan ga ik zeker met je mee, uiteraard.' De enige meisjes die je met zo'n benadering kunt overtuigen zijn zulke labiele figuren die je beter een tien-strippenkaart voor de psychiater kunt geven. Die versierpogingen zijn zo weinig stijlvol dat ik me niet kan voorstellen dat er enige trots of genoegdoening uit te halen valt. Als het dan toch alleen maar om het neuken gaat, dan kun je er net zo goed voor betalen of schaapsherder worden. Een echte macho heeft tenslotte ook een zeker eergevoel. Anders is het slechts pochen voor de bühne hoeveel weirdo's je in bed hebt gehad en daarmee verder de goot in hebt getrapt. Lekker makkelijk. En wat doe je na afloop van de daad met zo'n grietje? Je bed uittrappen? Zeggen dat ze geen poep op de muren moet smeren? Verhandelen? En levert zo'n gekkie dan nog wat op? Wie wil zoiets nou kopen?

Het dichtersvoetbal 'Ballen & Brallen' is tot dusver slechts bij één keer gebleven.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel