Vrijdag de 13e

18-12-2013 11:16

Door Daniël Dee

Het was de dag van mijn presentatie van de dichtbundel 13 in Studio de Bakkerij aan de Bergweg. De dag begon eigenlijk pas bij een telefoontje van een goede vriend die zei dat hij helaas niet kon komen. Iets met een ander feestje. Ik zei dat het niet gaf. Sinds zijn verhuizing heb ik hem nog slechts één keer gezien, tijdens Metropolis. Onze vriendschap kan dat aan, we hebben elkaar wel vaker langere tijd niet gezien. Misschien is dat wel de beste manier om een vriendschap te bestendigen. Er valt in ieder geval niets te beschadigen.
Daarna zei hij: 'Ik ben toch niet misvormd? Ik mis niet eens een vingerkootje. Waarom is het dan toch zo moeilijk om een leuke vriendin te krijgen.'
'We worden ouder,' zei ik. 'Iedereen van onze generatie is inmiddels op een punt aanbeland waarin hij of zij een zekere bagage met zich meezeult. Ik heb inmiddels ook een verlopen kop.'
'Ja, maar jij bent getrouwd,' zei de vriend, 'met een vrouw die het heeft toegestaan om je in haar schoot voort te planten. Tot tweemaal toe.'
Op de presentatie kwam ik Sylvia tegen, met wie ik – in wat bijna een ander leven lijkt – Nederlands heb gestudeerd. Het was echt een verrassing, want ik had haar al in geen jaren meer gezien. Een vervelende verrassing, want zij zag er nog wel goed uit, waardoor ik me alleen maar onzekerder en vooral lelijker voelde. Bij sommigen was de natuur nu eenmaal altijd wreder. Ik hield de schijn op en presenteerde naar eer en geweten. Het bier was voor mij gratis, dus dat haalde de scherpe randjes er wel wat vanaf.
Na afloop zat ik met een select gezelschap van schrijvers in mijn woonkamer bier te drinken. Ik realiseerde me dat dit een presentatie was geweest waarop geen enkele vriend was langsgekomen. Althans geen vriend die ik al jaren kende. Toch waren de bierdrinkers in mijn woonkamer wel degelijk vrienden, al was het maar voor het moment of wie weet voor altijd. Cies had sigaretten voor me meegenomen en Marco vertelde ronduit dat ik beter kon voordragen dan ik had laten zien. Dat zijn toch gebaren die vage bekenden nooit zo een twee drie zouden vertonen.
Met het ledigen van het laatste biertje verdwenen ook mijn vrienden van de dag om mij in de rommel achter te laten. Er was nog ergens anders een feestje met drank en zelfs vrouwen, die – naar werd gefluisterd – zelfs mannen met bagage interessant vonden. Ik besloot om kaassoufflés te gaan bakken, die ik vervolgens helemaal zwartblakerde, maar toen was het inmiddels al ver na middernacht.

 

Lees ook de column van Sylvia Veldhuis over de presentatie van 13.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel