Zo gaat 'ie goed, zo gaat 'ie beter

17-6-2016 15:04

Door Daniël Dee

Tienduizend stappen per avond met zo'n twaalfhonderd kinderen en vijfhonderd ouders. De avondvierdaagse is weer in volle gang en ik loop met mijn oudste dochter mee, omdat ik nu eenmaal een avontuurlijk typ ben.

Ik denk aan de dichter Karel ten Haaf die praktisch dagelijks voor zijn plezier eenzelfde afstand wandelt. Het zal je hobby maar zijn. Hij wordt in ieder geval niet omringd door een roedel joelende kinderen.

Ik denk aan de poes. Ik had nu ook thuis kunnen zitten met haar op schoot.

Ik zie een jongen een snoepje van de grond oprapen en zonder blikken of blozen in zijn mond steken.

Ik zie een meisje op de grond zitten die met geen mogelijkheid meer in beweging is te krijgen.

Ik zie een jongen die zijn blote billen laat zien aan de wandelaars achter hem. Hij heeft de lachers op zijn hand. Zijn moeder heeft niets in de gaten, druk als ze is met het bespreken van de laatste roddels.

Natuurlijk stapt er iemand in een hondendrol.

Natuurlijk is er een kindje kwijt. O nachtmerrie der nachtmerries.

Om de paar stappen vraagt mijn dochter om een snoepje. Ik zeg vaak nee, omdat ik verantwoordelijk wil zijn, maar het liefst had ik toegegeven, omdat het zo gezellig is en ik dan zelf ook ongehinderd kan snoepen.

Voor de grap til ik mijn dochter op en loop een paar meter verder. Boos roept ze: 'Zet me neer, zo loop ik niet echt de avondvierdaagse en dan krijg ik straks geen medaille.'

Wanneer we een juf passeren, zegt mijn oudste tegen haar: 'Ik krijg een medaille als ik elke avond meeloop.'

'Ik heb wel tweehonderdzestig medailles,' zegt de juf.

'Echt waar?' vraagt mijn dochter.

'Ja,' zegt de juf, 'en die ga ik aan het eind allemaal uitdelen.' Tegen mij zegt ze: 'Ik ben al jaren juf-avondvierdaagse.' Ik denk: dat staat goed op je cv.

Wanneer we oversteken beginnen automobilisten ongeduldig te toeteren.

Mijn dochter krijgt een Chupa Chups-lolly van een vriendin, ondanks de waarschuwing in de laatste mailing van school dat lolly's tijdens het lopen gevaarlijk kunnen zijn. Ik vermoed vanwege verstikkingsgevaar als iemand valt, of iets dergelijks, maar dat stond er niet expliciet bij.

'Kijk,' roept mijn dochter, 'ik rook een sigaretje.'

Binnen een mum van tijd roken al haar vriendinnen een lollysigaretje.

'Kijk, wij roken een sigaretje.'

'Kijk,' roept een van de vaders, 'de meiden roken allemaal een 'sigaretje'.'

'Van wie zouden ze dat leren?' zegt een andere vader.

De hoofden van alle ouders draaien zich naar mij toe. Iedereen lachen. Ik glimlach mee als een chimpansee met kiespijn en zeg niets over haar favoriete spelletje 'wijntje drinken' waarbij ze een slokje neemt uit een glas en dan telkens omvalt. In dit uniforme tijdperk wordt afwijkend gedrag niet getolereerd.

Een van de ouders zet 'Een potje met vet' in. Het vindt geen bijval.

Vermoeiend is vooral het lopen in zo'n grote groep. Het is onmogelijk om vaart te maken of om in een vast tempo te blijven lopen.

Mijn dochter en haar vriendinnen rennen heel de tijd op en neer, zigzaggend tussen de mensen door. Met gemak lopen zij zo een dubbele afstand.

Er bleef de hele tijd een dreiging van regen in de lucht hangen.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel