De zuurpruim van de Agniesebuurt

4-11-2015 11:55

Door Bernadette Neelissen

Wat is dat toch met de Agniesebuurt??? Behalve dat ik daar woon? Is bestuurlijk Rotterdam een hele WIJK vergeten?

 

De laatste tijd loopt het hier de spuigaten uit qua bezoek van ‘diensten’ (brandweer, politie), om nog maar niet te spreken over verbluffende hufterigheid en vervuiling.  En de verplatting van de handel in met name de Teilingerstraat. Wéér een nieuwe Turkse pizza/döner/ kapsalontent, een Shishalounge die al weken om onverklaarbare redenen de rolluiken niet open doet (wat gebeurt daar?) en de zoveelste kapperszaak - voor het gemak ‘Just Love Scissors & Divine Hairsolutions’ genaamd - die na 3 maanden het bordje ‘te huur’ ophangt. Zoals zijn voorganger al deed, en zijn opvolger over een poosje ook zal doen.

 

Een afhaal-pizzeria die niet open kan omdat het industriële afval dat door onbekenden steeds weer terug wordt gestort op zijn achterplaatsje geen ruimte laat voor ander gebruik. Bouw- en Woningtoezicht die de eigenaar van het spul niet kan achterhalen. Maar wel en passant constateert dat de poort naar de straat ‘levensgevaarlijk’ is en op instorten staat. En die poort meteen met ferme hand en donderend geraas van het oude metselwerk ontdoet. Maar daarna niets meer van zich laat horen.

 

Jochies van nog geen 18 die smack dealen, open en bloot op de hoek van de Vrouw Janne- en de Teilingerstraat. Er is er één waar bezoekers van de gebruikersopvang op krediet kunnen kopen. Geen haan die er naar kraait. ,,Als je wat nodig hebt, gewoon bellen. Geld komt wel.” Ik heb het ‘m letterlijk horen zeggen. Het dealertje dus.

 

De jeugd van ROC Zadkine laat elke dag kilo’s etensbakjes, papier, blikjes en half opgegeten lunchvoer achter. Het liefst vlak náást de prullenbakken, die om de paar meter geplaatst zijn. School doet daar kennelijk niets aan. Het is allemaal wel goed zo. Er ontstaat een klimaat van ‘niet míjn verantwoordelijkheid’, en zo gaat een buurt langzaam maar heel zeker eenvoudigweg kapot. Onleefbaar wordt-ie. Wat dondert ´t. Er kijkt tóch niemand naar om. Kinderen gillen, totaal out of control, slopen fietsen op weg naar school, niet aanspreekbaar, bijna dierlijk.

Kort geleden stond er tien man/vrouw kit aan de overkant, bezig met zaklantaarns in en om één van de sociale huurwoningen, uur of drie ’s nachts, veel bekijks van Marokkaanse relpubers. Wat er aan de hand was, zal ik nooit weten, want dat kun je als buurtbewoner dus nergens, maar dan ook nergens terugvinden. Niet op internet, niet bij De Havenloods, nergens. Ik wil verdomme wéten wat er zo ongeveer IN mijn kamer gebeurt!!

 

Na vertrek van de kit blijven de Mocro’s nog lang hangen en gillen op de hoek. Ik doe m´n slaapkamerraam  open en vraag of ze nu asjeblieft ergens anders heen kunnen gaan. Ze ontploffen. “ Kankerhoer! Ouwe! “ Rennen met z’n allen naar me toe, ik kon nog net op tijd het raam dichtslaan. Nog een half uurtje verstopt achter bed op de grond gehurkt, je weet nooit of ze ook nog dingen door je raam gaan gooien.

 

En zo moet je dan oud worden. Natuurlijk speelt het feit dat ik me sowieso niet senang voel een rol. Eenzame oudere, nét iets te hoog opgeleid voor de volkswijk, kattenliefhebber, praat tegen dieren. Leest boeken. Werkloos, ziek. Armoedegrens. Alleen. Jammer dan.

 

Maar tóch kan ik me niet onttrekken aan het gevoel dat er gewoon niet wordt omgekeken naar deze buurt. Te link? Financieel te onaantrekkelijk? Strategie ‘laat ze mekaar maar afslachten, zijn we er ook vanaf?’

 

Ik weet het niet. Ik hoop enorm dat dit weer een van mijn befaamde ‘uit-de-bocht-vliegers’ is, dat ik alles verkeerd zie, dat ik me bezig moet houden met schrijven over pluizige beestjes en me niet moet wagen aan maatschappelijk/politiek getinte zaken. Dat ik kijk door verzuurde, verbitterde ogen en de ‘schoonheid’ van het leven in de Agniesebuurt niet zie. Dat ik niets zie in al die über-hippe Hofbogenshops, die vergeleken bij de rest van de wijk eruit zien als spaceships in de HEMA, omdat ik gewoon een chagrijnig oud wijf ben.

 

Ik hoop het. Ik hoop het echt. Voor nu: ik wil hier weg.

 

Afbeelding / www.openbareverkoop.nl

Rubriek Fijne dag nog

Bernadette Neelissen

Bernadette werd geboren in Haarlem als dochter van een journalist en een kinderboekenschrijfster/dichteres en verhuisde in de jaren ’80 naar Rotterdam. Haar ouders verkeerden...

Bekijk profiel