'Onderbuikgevoelens,' vond PvdA-wethouder Kombrink

1-12-2016 13:17

Door Gastauteur

Alles over de Partij van de Aardbei

Opgetekend door onze hooggewaardeerde gastauteur Manuel Kneepkens

Het idee ‘De Partij van de Aardbei’ heb ik eigenlijk aan mijn kinderen te danken.

Ooit, toen ik nog lid was van de PvdA, begaf ik mij wel eens naar de afdelingsvergadering. Mijn kinderen vroegen dan: ‘Pappa ,waar ga je naar toe?’. Zij verstonden mijn blijkbaar al te mompelend uitgesproken antwoord ‘Naar de Partij van de Arbeid’ als ‘Naar de Partij van de Aardbei’. Ze dachten oprecht dat mij daar, bij die vergadertijgers, een ontspannen culinaire avond wachtte.

Toen ik begin jaren negentig  afscheid nam van de Partij en de Stadspartij oprichtte, schonk ik -- Gandhi’s woord tot de Engelsen gedachtig: ‘We moèten uit elkaar, maar laten we als vrienden uit elkaar gaan…’ -- de PvdA dan ook de volgende ‘haiku’ .Te gebruiken als slogan voor de verkiezingen. Ja, je bent de poëzie toegenegen – én de sociaal-democratie… of je bent het niet!

 

                                      Zie , ik ben lid

                                      van de Partij van de Aardbei

                                      

                                     Kok, ik wil slagroom!

 

Ik verliet de PvdA onder meer omwille van haar voorkeur voor de zogenaamde stadsprovincie. Dit hield in: opdeling van Rotterdam in elf deelgemeenten. Daar was ik tegen. Omdat ik de trots van de Rotterdammers op hun identiteit als een belangrijk bindmiddel zag, broodnodig in een tijd van alsmaar voortschrijdende maatschappelijke desintegratie. Ook ‘de allochtonen’ zo bleek uit stadsenquêtes, voelden zich wel degelijk Rotterdammer, veel meer in elk geval, dan dat ze zich Nederlander voelden. Dat pleitte er mijns inziens voor Rotterdam vooral Rotterdam te laten blijven! In PvdA-kringen werd het begrip identiteit echter als iets reactionairs gezien. 

Maar… bezit juist de Rotterdamse identiteit niet een kosmopolitisch element? Rotterdam is tenslotte een wereldhavenstad en bovendien … de stad van Erasmus, de grote humanist, wiens adagium ‘Heel de wereld is mijn vaderland’ in neonletters te lezen staat op de Centrale Bibliotheek in de Hoogstraat alhier. Prima slogan voor een stad met 169 nationaliteiten.

De uitslag van het referendum van 1995 is bekend. Liefst 87% van de Rotterdammers die gestemd hadden, keurden toen de opdeling van de stad af.

‘Onderbuikgevoelens,’ zo deed toenmalig wethouder Hans Kombrink (PvdA) dat stemgedrag af. Tja, dat type arrogantie moest zich wel gaan wreken in een stad waar de PvdA al aderverkalkend lang aan de macht was.

In 1999 schoof ik in Hilversum bij Jan Nagel en Henk Westbroek aan voor het initiatief Leefbaar Nederland. Als de PvdA goed functioneerde, hoefden we hier niet bij elkaar te zitten, zei Westbroek toen. Inderdaad. Helaas, over een goed doordacht partijprogramma maakte de Hilversumse heren zich beduidend minder druk dan over de vraag hoe mediageniek  de toekomstige lijsttrekker diende te zijn. Namen als Peter R. de Vries, Dirk Scheringa (!)… en zelfs Jacco Eltingh --  tennisser, hou je bij je racket! -- passeerden de revue. Ik torpedeerde ze, uiteraard.   

Maar toen ik oktober 2001 in het Havenziekenhuis moest worden opgenomen vanwege een ongeval, zagen de Hilversummers hun kans schoon en schoven plots Pim Fortuyn naar voren. ‘Ik ben een doorgewinterd schaker,’ zo suste ‘de grote strateeg’ Jan Nagel mij in die dagen: ‘Ik hou Pim wel in de hand…’ Helaas kende ik Pim al jaren, en voor zoveel naïviteit kon ik dus slechts een schamper lachje opbrengen. Toen Nagel eindelijk bij zinnen kwam, was het te laat. Fortuyn begon vervolgens voor zichzelf en kroonde zich tot lijsttrekker van Leefbaar Rotterdam. En plukte de vruchten van zijn mediabekendheid. Zeventien zetels voor Leefbaar Rotterdam !

Het fameuze tv-interview met een murw geslagen Melkert onder leiding van de valse sociaal-democraat Paul Witteman (‘ Zou u meneer Fortuyn niet eens feliciteren , meneer Melkert? ’) gaf de doorslag. Pim’s zegemars door de media begon steeds meer op Mussolini’s mars op Rome te gelijken. Ook toen, in het Italië van de twintiger jaren, gaf het ‘paarse’ kabinet aldaar (het kabinet Scala) feitelijk zonder slag of stoot de macht uit handen. Een overeenkomst, die de ‘Italofiel’ Fortuyn ook wel erkende. Maar volgens zijn fanatieke volgelingen heette het ‘demoniseren’ , als je Fortuyn ‘poldermussolini’ noemde…. Volkert van de G. maakte vervolgens wel heel drastisch een einde aan de politieke one manshow Pim Fortuyn.

Inmiddels zijn we veertien dramatische jaren verder. Maar de PvdA is van het ideaal ‘Partij van de Aardbei’ verder verwijderd dan ooit! Een partij, die zowel rood als groen is en vooral ook hartverwarmend… het is helaas niet zo!

En slagroom? Dat zit er voor de sociaal-democraten al helemaal niet meer in.

Afbeelding / commons.wikimedia.org

Rubriek Gastbijdrage

Gastauteur

We vragen met enige regelmaat aan bekende of minder bekende Rotterdammers om een bijdrage te leveren aan Stadslog. Of dergelijke Rotterdammers komen zèlf met relevante stukk...

Bekijk profiel