BABYBOOMERS: BEST WEL ERGENS GOED VOOR

27-2-2015 18:50

Door Stefan van Hoek

Omdat het reeds donkert, bied ik aan mijn vaders fiets – die ik 's middags van hem heb geleend om een tocht rondom de Zevenhuizer Plas te maken – vanuit de voortuin om te rijden, opdat het gezadelde ros vannacht veilig in de schuur achter het huis staat. Zo gezegd, zo de voordeur achter me dicht gedaan en de regen ingestapt. De neerslag deert me niet. Behalve dat mijn haar er nat van wordt.

   De middelste sleutel is de sleutel van de schuurdeur, heeft mijn vader gezegd. Een middelmatig handige tip, merk ik als ik de ring met vier sleutels uit mijn jaszak haal. De eerste sleutel die ik probeer, past niet in het slot. Dan moet het dus een van de drie andere zijn. En inderdaad: bij de volgende poging is het al raak.

   Ik draai de sleutel een kwart slag, maar de deur geeft niet mee. Ik haal mijn schouders op. Dat heb je weleens. Zo'n slot in de deur waarin je de sleutel de andere kant op moet draaien. Drie maal ga ik in de rondte, maar nu zet de deur zich nog schrapper. Dus draai ik drie maal in tegengestelde richting en zet met mijn schouder kracht tegen het hout. Ik voel dat de deur dit maal iets meegeeft, maar lang niet voldoende die te openen. Aan de binnenzijde moet de knip erop zijn gedaan. Dat houdt in dat ik weer rondom het huizenblok zal moeten lopen, mijn haar dus nog natter zal worden, ik door de achtertuin en de schuur mijn weg zal moeten vinden, de schuurdeur van binnenuit moet openen, de fiets weer van het slot moet halen en het gezadelde ros in de schuur moet parkeren, denk ik, terwijl ik de fiets op slot zet, mijn haar nóg natter wordt en ik aanstalten maak rondom het huizenblok te wandelen.

 

Ik doe de voordeur achter me dicht, loop het halletje door en ga de woonkamer binnen.

   “De schuurdeur zit op slot,” zeg ik tegen mijn ouders, die aan de eettafel zitten.

   “Ach Jezus, dat heb ik gedaan. Heb ik helemaal niet bij nagedacht,” antwoordt mijn moeder.

   “Ach Jezus,” herhaal ik haar woorden. “Het komt in de buurt van het leed dat je bij me hebt aangericht, maar dit gaat je gewoon geld kosten. We kunnen het onderling in der minne schikken en anders moeten onze wederzijdse advocatenteams maar weer met elkaar in de clinch.”

   Haar hoofdknik is voldoende. Ik loop naar de hoek van de kamer waar haar tas staat, buig me voorover, haal haar portemonnee tevoorschijn, diep er twee briefjes van vijftig uit en toon haar die van een afstandje.

   Ze knikt nogmaals.

   Ik stop de twee biljetten los in mijn broekzak.

 

Daarom houd ik zo van babyboomers. Er valt nog eens iets bij ze te halen en ze weten het zelf. En dat de twee in kwestie van Zeeland naar Nesselande zijn verhuisd, maakt het logistiek voor mij ook iets meer behapbaar.

 

 

Afbeelding: www.static.panorama.com

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel