DE LEGE RUIMTE

4-10-2016 18:40

Door Stefan van Hoek

Nee, aan die discussie over de geluidskwaliteit van vinyl ten opzichte van cd doe ik niet mee. Ik heb een cd-speler, dus koop ik cd's. Die zijn tegenwoordig ook nog eens goedkoper dan lp's. Voor het verhogen van de geluidskwaliteit heb ik een makkelijke oplossing: de volumeknop verder open draaien. En een concert is geen goed concert geweest als ik erna niet een dag lang last van suizende oren heb. Ietwat gechargeerd gesteld, is dat mijn opvatting over hoe ik muziek wens te beleven. Ik moet van mijn poten worden gerockt. Muziek dient voor mij als energieverschaffer. Het oersaaie trappen op de hometrainer houd ik in stilte hoogstens twaalf minuten en vierentwintig seconden vol. Met luide rockmuziek over de draadloze koptelefoon kan het zijn dat ik zomaar het uur overschrijd.

Aangezien ik niet iemand ben die vasthoudt aan dogma's komt het voor dat ik van mijn zogenaamde opvattingen afwijk. Op vrijdag 16 september gebeurde dat nog eens. Toen speelde de Belgische singer-songwriter Stoomboot, wiens echte naam Niels Boutsen luidt, in De Lege Ruimte in Rotterdam-West. Hoewel het genre singer-songwriter niet mijn voorkeur heeft, besloot ik het optreden te bezoeken. Dit zou weer eens een heel andere belevenis worden dan de optredens in concertzalen en -zaaltjes die ik doorgaans bezoek. Daarnaast herinnerde het mij aan een ander optreden op kleine schaal waar ik het erg naar mijn zin had gehad, dat van de New Yorkse gitariste Noveller in Koffie & Ambacht, een restaurant en wijnbar in Rotterdam Charlois, ook regelmatig venue voor kleinschalige concerten.

De Lege Ruimte is een theater aan huis, in de woning van Irene Siekman aan de Gerrit Jan Mulderstraat. Zij bewoont in het pand de bovenste etage en heeft de voormalig logeerkamer – met het vrij krappe vloeroppervlak van 4,3 x 3,3 m – omgebouwd tot wat zij 'een vestzaktheater' noemt. Het theatertje biedt ruimte aan tien toeschouwers op evenzovele stoelen. Men moet hier bijna wel gewagen van 'een intieme setting'. De kans dat er die bewuste avond een moshpit zou ontstaan en zou worden gestagedived, achtte ik verwaarloosbaar klein.

Irene Siekman wil, zoals zij ze noemt, 'onbekende grote namen' uit Nederland en België een podium bieden. Ze legt daarbij de nadruk op de Nederlandse woordkunst. Woordkunst die zijzelf waardeert. Ze kiest artiesten die ze kent uit haar brede netwerk. Irene hoeft niet terug te vallen op media om een keuze te kunnen maken, zoals ik zou moeten, aangezien ik wegens verregaand kluizenaarschap de artistieke wereld nog slechts via het internet tot me krijg.

Jaarlijks organiseert Irene De Poëziebus, waarin een aantal dichters diverse steden in de Lage Landen aandoen om er hun poëzie voor te dragen. Wat betreft de commerciële opzet van De Lege Ruimte is zij duidelijk: zelf uit de kosten zijn en de artiesten een fatsoenlijke gage bieden. Daarnaast zou ze het zeer meegenomen vinden als ze in een later stadium kan zeggen dat bekende artiesten in de beginfase van hun carrière nog in De Lege Ruimte hebben opgetreden. De kans dat zij over vijftien jaar trots beweert dat zij het equivalent van De Toppers nog over de vloer heeft gehad, acht ik overigens om en nabij nihil. Je zou kunnen beweren dat haar smaak iets meer elitair is. Ik wil volstaan met 'ze heeft een betere smaak'.

Die bewuste 16e september had zij met Stoomboot overigens wel degelijk toppers over de vloer. Toppers binnen hun genre. Ik viel met mijn neus in de boter; Niels Boutsen speelde op zijn gitaar juist in De Lege Ruimte voor het eerst live samen met Lennaert van Praet op zijn Nord Electro 2 keyboard. Gitaar en orgel kunnen wat betreft geluidsvolume door de beugel in het vestzaktheater. Drums komen De Lege Ruimte niet in. Die zouden te zeer voor overlast zorgen. Irene prijst zich gelukkig met haar buren. Hadden er zeurpieten aan de trap gewoond, dan was haar initiatief waarschijnlijk niet in goede aarde gevallen.

Ontegenzeggelijk was de bijval van het orgel een aanwinst voor de muziek van Stoomboot. De nummers die ik vooraf via Youtube had beluisterd, hadden door het samengaan van slechts zang en gitaar nét een iets te hoog minstreel-gehalte. Dit minstreel-gehalte valt op de in 2014 en 2016 uitgebrachte geluidsdragers Stoomboot en Storm overigens erg mee, omdat tijdens de opnamen meerdere instrumenten samen opgaan met de gitaar. Geoordeeld naar het aantal malen dat de nummers via Youtube en Soundcloud waren afgespeeld, bevreemdde het me sowieso dat Irene erin was geslaagd de act voor De Lege Ruimte te boeken. Het zal Niels Boutsen nog niet lukken het Koning Boudewijn Stadion in Brussel vol te spelen, ik vraag het me zeer af hoe lang Stoomboot dit soort kleine gelegenheden zal aandoen. Wat dat betreft zie ik Nederlandse artiesten als Spinvis en Eefje de Visser als voorbeelden. Ik vermoed dat Stoomboot in de redelijk nabije toekomst bescheiden locaties als De Lege Ruimte is ontgroeid, zonder dat dit welke vorm van diskwalificatie van het vestzaktheater aan de Gerrit Jan Mulderstraat inhoudt.

Entreeprijzen van De Lege Ruimte variëren. Doorgaans is het publiek voor 10 à 15 euro binnen. In dit geval bedroeg de entreeprijs 15 euro. Dat was inclusief wat fris, bier of wijn te drinken. Ik dronk overigens kraanwater uit een flesje, dat ik tegenwoordig altijd in mijn rugzak meedraag. Op mijn alcoholgebruik heb ik de grote R van 'Rem' en 'Refusal' gezet. (Bij onbekendheid met die naam googlet u die laatste R maar.) Een glas wijn van het huis De Lege Ruimte zou in mijn geval sowieso uitdraaien op minstens een fles en daarna zou de weg naar huis, zonder tussenstop bij een avondwinkel voor het inslaan van meer, een onbegaanbare weg zijn. Met andere woorden: het siert een man die de 47-jarige leeftijd heeft bereikt zichzelf inmiddels enigszins te kennen en zich in daden tegen zichzelf in bescherming te nemen. Daarnaast is het niet netjes een sympathiek vestzaktheaterinitiatief als De Lege Ruimte vanwege je chronische dorst voor budgettaire problemen te stellen.

Welaan, inderdaad geen vol Koning Boudewijnstadion, maar De Lege Ruimte was stijf uitverkocht op 16 september. Al tijdens het eerste nummer Broekzak bleek zowel Niels Boutsen als Lennaert van Praet een vaardig muzikant. Hoewel in mijn beleving het aangekondigde droogkomisch en -tragisch gehalte in de teksten tijdens de eerste nummers vooral nog beperkt bleef tot de gesproken intermezzo's tussen de muziek. Boutsen is een onderhoudend, aangenaam en humoristisch causeur.

Bekende tonen bereikten mijn gehoor tijdens het nummer Avondland. Het is – deels – een pastiche op Gangsta's Paradise van Coolio. Het was het enige nummer van Stoomboot dat ik ooit al eerder hoorde voorbijkomen, vóórdat ik via Youtube en Soundcloud de muziek afspeelde. Later volgden in het – geweldige – nummer Bindingsangst onder meer nog de pareltjes De mannen van mijn moeder zijn een beetje vreemd. Als ijsberen uit Texas uit hun habitat ontheemd. En: De vrouwen van mijn vader zitten bij me in de klas. Het is geleden sinds mijn moeder dat zijn vlam nog ouder was. Iets verderop ging Boutsen er nog iets overheen met: Met de vrouwen van mijn vader lag ik al meermaals in zijn bed. Hij kon er niet om lachen. Toch was het dolle pret. Zelf kon ik er heel goed om lachen. Mijn kopje van droogkomische en -tragische thee. Al nam ik nu nog maar een paar slokken uit mijn fles water.

De intieme setting zorgde er gedurende de avond voor dat er vaak sprake was van contact tussen Boutsen en het publiek, waarvan de leeftijd ver uiteenliep. De sfeer was ronduit ongedwongen. Dusdanig ongedwongen dat ik er niet eens wee van werd. Ja, hoe was het mogelijk? De misantropie hoog in het vaandel voerende verslaggever had het naar zijn zin. En dat nuchter.

Na het concert nestelde de jongste bezoekster zich achter het keyboard en speelde ook nog wat deuntjes, terwijl Niels Boutsen en Lennaert van Praet cd's en lp's verkochten en signeerden. Een selfie van de artiesten met het complete publiek vormde de afsluiting van de avond. Het was de enige toegestane foto van de artiesten. Het ligt in de bedoeling van Irene de selfie tot een traditie te laten uitgroeien.

Meer info: www.delegeruimte.com

Afbeelding / www.youtube.com

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel