DE VERVREEMDING

2-5-2015 00:17

Door Stefan van Hoek

Ik wandel graag, daar niet van. Ik wandel anderhalf uur heen als ik op bezoek ga bij mijn vriend Henk, die in het verpleeghuis van Humanitas woont, aan de rand van de stad, in 110 Morgen. En meestal wandel ik weer terug ook. Kan ik aan het eind van de dag toch weer vergenoegd terugkijken op drie uur lichaamsbeweging. En als ik naar de bibliotheek of de markt ga, neem ik niet de metro. Ik wandel heen en ik wandel terug. Weer. Met 'weer' bedoel ik dat ik niet wandel als het, zoals in de uitdrukking 'weer of geen weer', geen weer is. In het geval van geen weer blijf ik binnen. Er komt namelijk altijd wel weer een tijdstip dat het wél weer is. Totdat dat is aangebroken, wacht ik af. Meestal zit ik dan achter mijn computer en beledig ik mensen – of eigenlijk hun alter ego's – op de sociale media en schep er genoegen in als ik word ontvriend dan wel unfollowed.

   Maar daar is het dus kennelijk de vorige keer stevig fout gelopen. Ik beledigde een politicus op Twitter en typte hem dat er met het huidige privacybeleid van de regering sprake is van een Kafkaiaans staatsbestel. Hij tweette terug dat ik door via Twitter te communiceren me vanwege het maximaal 140 tekensregime sowieso al had laten beknotten en muilkorven. Ik moest maar eens wakker worden. Ich war schon inmitten des Prozesses. Bovendien luidde de uitdrukking volgens hem 'Kafkaësk', in plaats van 'Kafkaiaans. Maar hij zou me nog krijgen, voegde hij er aan toe.

 

Ik wandelde graag, maar dat is verleden tijd. Omdat ik nu de héle tijd wandel. Ik wandel voortdurend de trap op en als ik het parcours in carrévorm heb voltooid, blijkt dat ik tegelijkertijd de trap ook ben afgedaald. En telkens kom ik dezelfde mensen tegen. Ze zien er allen identiek uit. Hun gezichten zijn uniform. Dat is het enige wat ik weet. Hun gelaatsuitdrukkingen herken ik niet. Die zijn er volgens mij ook niet. Ik zie slechts een zwart kader, waaraan ik de vorm van een hoofd herken. Binnen het kader is alles blanco. Nog niet één keer heb ik ook maar een zweem van herkenning binnen het blanco kader ontwaard. Na iedere tegenligger die langs me is gelopen, ben ik direct vergeten hoe zijn gezicht er uitzag. Totdat de volgende opdoemt. Dan weet ik weer dat zijn gezicht exact hetzelfde oogt als dat van de vorige die langs me heen ging. Ja, 'zijn' gezicht. Niet 'haar' gezicht. Hoewel ze geen kleren dragen, kan ik hun geslacht niet onderscheiden. Ook hun ledematen zijn blanco, gevat in zwarte kaders. Geslachtsdelen ontbreken. Tevens kan ik aan geen enkele stem het verschil tussen masculien en feminien herkennen. Er bestaat hier geen geluid. Toch weet ik zeker dat ze allen mannen zijn. Waar het vermoeden geen ruimte voor twijfel laat, wordt het vanzelf zekerheid.

   Daarnaast weet ik slechts dat ik voortdurend verder moet lopen. Nergens onderweg een snackgelegenheid van Bram Ladage. Nergens langs de kant bankjes om even uit te rusten met een bak patat om de inwendige mens te versterken. Nooit zag ik een logistiek systeem zo logisch zijn. Nooit zag ik de zinloosheid van alles zo duidelijk. Altijd maar verder wandelen in dit Escheriaans perpetuüm mobile, zonder file, zonder oponthoud, zonder versnelling, zonder inhalen.

   Of moet het 'Escheresk' zijn? Zouden er wél gelegenheden tot verpozen verschijnen als ik mijn eeuwige habitat 'Escheresk' in plaats van 'Escheriaans' zou noemen? Ik heb niet het idee dat het iets uitmaakt. Ik ben doodop, maar wandel voortdurend in dezelfde tred en hetzelfde tempo verder. Ik herinner me dat ik ooit heb gelezen – het moet in een ander leven zijn geweest – dat je van vermoeidheid kunt gaan hallucineren, maar zelfs de verschijning van een fata Ladage of fata Burger King is me niet gegeven. Verschrikkelijk. Want waar het vermoeden tot zekerheid wordt, groeit het hersenspinsel uit tot werkelijkheid. Maar zelfs dat is me niet gegund.

   Ik zou willen dat ik de illusie had dat ik iemand mijn stem hoorde roepen. Het enige wat ik echter weet, is dat ik de volgende stap moet zetten. En dat het gezicht van de tegenligger er uitziet als dat van de vorige, wat ik vervolgens vergeet en me bij de volgende weer herinner.

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel