KLONK ALS EEN KLOK

15-9-2014 19:14

Door Stefan van Hoek

Nee, mezelf tot hét feestvarken van het millennium uitroepen zal ik maar niet doen. Het is niet dat ik heb opgezien tegen het festival De Wereld van het Witte de Withkwartier. Helemaal niet. Ik gun de horecaneringdoenden hun drie dagen extra inkomsten van harte. Zelf zal ik de gezelligheid aan me voorbij laten gaan. Het mooiste van de instuif is het feit dat automobilisten en motorrijders een weekend lang niet in staat zijn hun vehikels in de Witte de Withstraat uit te laten. Daartoe blijft het wat mij betreft beperkt.

 

De avond tevoren heb ik de decibellen gepareerd door via de draadloze hoofdtelefoon nog veel meer decibellen tot mijn gehoororgaan toe te laten. Ik mag daardoor dan niet aan schrijven zijn toegekomen, er stond nog een afwas die op die manier tot welhaast een plezier metamorfoseerde. En vanavond heb ik me zo kunnen concentreren op het bereiden van een aangenaam smakende chili con carne, die ik zojuist heb opgepeuzeld. Tijdens het eten speelde ik op de computer een spelletje Candy Crush Saga. Schijnt goed voor de spijsvertering te zijn. De koptelefoon heb ik afgezet.

 

Als ik mijn lege bord naar de keuken breng, vallen mij ineens uiterst aangename klanken op. Staat daar even een band formidabele reggae te spelen in de Witte de Withstraat. Zou dit die nieuwe Rotterdamse reggaeband zijn, waarover Manfred, van muziekwinkel Velvet op de Oude Binnenweg, het een paar dagen tevoren had en waarvan de naam me alweer is ontschoten? Geheel in weerwil van mijn voor het weekend gekozen tactiek om het in afzondering door te brengen en compleet volgens het adagium 'Als je God wil laten lachen, vertel hem je plannen' schiet ik toch mijn halflange leren jas aan en verlaat drie hoog achter. Van ver komen de klanken nogal vervormd tot me. Dit kan ik beter van nabij meemaken. Bovendien verdienen deze musici ook míjn applaus.

 

Verheugd over zoveel Rotterdams talent loop ik via de Eendrachtsstraat richting mijn doel. Daar blijkt de muziek afkomstig van, jawel, hoe knap: een DJ, die tegenover V2 andermans kunsten ten gehore brengt. Vanzelfsprekend wordt er vinyl gedraaid, want anders is het niet echt, of zo. Ik loop iets verder en om de hoek staat een band Purple Haze van Jimmy Hendrix te coveren. Een verzoekje gekregen of ze 'ook iets ouds kunnen spelen'? Omdat ik vrees dat het volgende nummer werkelijk van voor Mozart dateert, draai ik me om en maak me uit de voeten. Snel loop ik terug naar mijn condo.

 

Thuis check ik de webpagina van het festival. De band blijkt een coverband te zijn en ook meer hedendaagse muziek te spelen, van bands als Queens of the Stone Age en System of a Down. Tonen die ik goed kan velen. Die heb ik dan gemist, maar ik treur er niet om. Ik steek liever het origineel in de cd-speler. Ik hecht erg aan eigen werk. Vanaf de andere kant bezien moet ik niet zeiken. Iedere muzikant die zijn instrument beheerst, heeft in het verleden in ieder geval nog het geduld kunnen opbrengen zijn kunsten onder de knie te krijgen. Toen mijn vader me heel lang geleden eens trachtte gitaar te leren spelen, was ik daar snel mee klaar. Dat stomme gepiel met mijn vingers, dat ik met mijn ene hand heel andere bewegingen moest maken dan met de andere, en ook nog in een afwijkend tempo, ik zou dat nooit voor elkaar krijgen, zo was me na een kwartier al duidelijk. Bovendien deed het iets raars in mijn hoofd. (Ik was al op jonge leeftijd een neuroot.) De angst voor een schisma tussen links en rechts. Alsof er een diepe kloof tussen beide hersenhelften zou worden geslagen. Dus na 15 minuten had ik mijn vader aangekeken met een blik alsof ik hem zou aanklagen voor kindermishandeling en hem de gitaar terug in zijn handen geduwd. Doe het lekker zelf, dan ga ik werkelijk iets nuttigs doen. Om vervolgens naar buiten te gaan en me verder te bekwamen in het achter het standbeen langs trappen van mijn voetbal en die in de bovenhoek te doen verdwijnen. Het mooist waren de ballen die via onderkant lat of binnenkant paal in de goal belandden. Het effect bleef niet slechts beperkt tot het beeld, er kwam ook het geluid van met lucht gevuld leer in aanraking met metaal bij. Een mooier geluid kende ik niet.

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel