ONGEMAK

27-9-2015 00:27

Door Stefan van Hoek

 

En daar stond de eenzame man weer. Voorovergebogen het dagelijks corvee uit te voeren. Het reinigen van het het aarsgat na de grote boodschap. Dat ging vrij gemakkelijk tegenwoordig. Hij herinnerde zich nog de tijd dat hij, tijdens het vooroverbuigen, met zijn hoofd stukken minder ver neerwaarts reikte. Een groot formaat bierbuik zat in de weg. Zij had hem toen eens gezegd dat ze bang was dat hij ooit uit elkaar zou klappen. Uit elkaar klappen, zoals haar vader – die ook veel te veel dronk – ooit uit elkaar was geklapt. Zelf was de eenzame man tenslotte niet uit elkaar geklapt. Op een goede dag was het hem gelukt het drinken eraan te geven. Hij was beter gaan eten, was gestopt met suiker in thee of koffie te nemen, was meer gaan bewegen. En dientengevolge was zijn buik geslonken, waardoor hij nu makkelijker voorover kon buigen om zich af te vegen. Hij moest wel opletten tijdens die activiteit. Zijn arm had wegens het ontbreken van vetrollen ter hoogte van het middenrif tegenwoordig meer ruimte, waardoor hij ook meer kracht kon zetten. Het oude, éénlaags supermarkthuismerktoiletpapier gebruikte hij daarom niet meer. Dat was door de krachtiger druk tijdens het vegen gaan aanvoelen als schuurpapier. Dientengevolge gebruikte de eenzame man nu drielaags toiletpapier, van een merk dat hij kende van de reclames uit de tijd dat hij nog televisie keek. Het papier was niet slechts drielaags, maar had ook nog eens een veel zachter oppervlak dan dat wat hij gewend was geweest. Begrotelijk was het wél. Daarom had hij een afspraak gemaakt bij de uitkerende instantie en een gesprek met zijn jobcoach aangevraagd. Tijdens het gesprek had hij de jobcoach aan het verstand weten te peuteren dat het zo niet langer kon. Zonder drielaags toiletpapier zou hij nooit meer aan een baan komen. Een eventueel werkgever zag hem al zitten tijdens het sollicitatiegesprek, aan de overzijde van het bureau, met van aambeiweeën verwrongen gelaat. De jobcoach had hem weliswaar niet aan werk kunnen helpen, wél had zij een maandelijkse toelage bovenop zijn uitkering kunnen regelen. Opdat hij voortaan luxe drielaags toiletpapier kon aanschaffen. In plaats van éénlaags supermarkthuismerktoiletpapier met een oppervlak van schuursponsjesachtige allure. Beiden hadden het gesprek met veel meer tevredenheid afgerond, dan dat ze het waren aangegaan. Hij had zich na de toezegging over de toelage de rest van de dag in een leven vol weelde gewaand, was nog net niet overmand geweest door een gevoel van perverse decadentie. De jobcoach had voor het eerst in een halfjaar weer eens cliënt ergens mee kunnen helpen. Al was het dan geen betaald werk, ze bestempelde het voor zichzelf toch als een succes. Die avond zou ze haar kinderen aan tafel tijdens het eten voor het eerst sinds best wel heel lang eens niet voortdurend afsnauwen. Soms, heel soms, leek het wel of het bestaan op aarde de moeite waard was.

   Ooit zou de eenzame man uitrekenen hoe veel fractie eurocent winst de moederfirma van het toiletpapiermerk per laagje papier moest maken om twee minuten reclamezendtijd op primetime te kunnen bekostigen. Op zowel de publieke omroep als bij de commerciële televisie. En ook zou hij nagaan hoeveel rollen toiletpapier de firma moest omzetten om twee minuten exposure in de rust van de Champions League-finale te krijgen. En wat een reclame in de bioscoop voorafgaand aan een avondfilm aan verkochte rollen vermocht. Hij zou het verslag erover optuigen met voetnoten en verwijzingen naar toiletpapiervakliteratuur. Misschien dat hij de onderzoeksresultaten ergens kon slijten en zo iets terugdoen voor de maatschappij. Wat? Misschien kon hij er wel op promoveren in een of andere sociale wetenschap aan een of andere universiteit en anders aan een als university college vermomde hogere beroepsopleiding. Er gebeurden vreemdere dingen in de wereld.

   Eens zou hij die berekening maken. Eens. Eerst moest de eenzame man het monnikenwerk verrichten een toiletrol vel voor vel af te pellen en het totaal door drie te delen om tot het exacte aantal laagjes papier per rol te komen. Maar nu zou hij zorgen dat hij met een schoon aarsgat terug onderbroek en broek in kon. Hier kwamen – dat zou je altijd zien – toch weer douche en handdoek bij kijken. In die volgorde. Anders zou het een janboel worden. Daarna was het direct naar de Coop-supermarkt op de Nieuwe Binnenweg. Want zijn toiletpapier was op.

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel