OP HUIS AAN

9-12-2014 01:48

Door Stefan van Hoek

Nooit droeg mijn vader een colbert. Behalve als het Sinterklaas was. Als kind moest ik dan geloven dat de zwarte pieten pepernoten vanaf het dak dwars door alle plafonds naar beneden gooiden. Ik zweeg altijd maar over die handige diepe zakken in zijn colbert en keek voor de vorm ook naar boven. Net als mijn vader was ik namelijk van mening dat je mijn jongere broertje en zusje niet lang genoeg voor debieltjes kon houden.

 

Toen mijn broertje en zusje respectievelijk 16 en 13 jaar oud waren, vroegen ze zich af waarom Sinterklaas dat jaar niet meer kwam. Er werd aan de grote tafel in de woonkamer een gezinsconferentie belegd. Mijn ouders vertelden hen dat Sinterklaas helemaal niet bestaat.

 

Het was hetzelfde jaar dat – op dringende instigatie van mijn moeder – mijn vader, op straffe van echtscheiding indien nalaten, zijn inmiddels grijs geworden baard had moeten afscheren. Zijn Sinterklaas-act begon nu angstaanjagende vormen aan te nemen.

 

In het aanstaande Sinterklaasweekend zoek ik mijn ouders weer op in Middelburg. Gewoon, omdat het wel weer eens tijd wordt en dan pas, omdat zij de weekends ervoor geen tijd voor hun tekstbrenger hebben. En terecht: tekstbrengers moeten tekst brengen, verder niks. Die hoef je niet al te vaak over de vloer te hebben. Ja, soms. Als je ze dan toch hebt verwekt.

 

5 december komt mijn vader me afhalen van het station. Met slechts een snor op zijn aangezicht. En hopelijk zonder colbert. In een tabberd zou ik dan weer wél kunnen waarderen. Mits de tabberd niet dermate lang is dat het kledingstuk rem- en gaspedaal in de weg zit. Het zal best een apart cultheldverhaal opleveren om samen met je in Sinterklaasdracht gaande vader tijdens een verkeersongeluk om het leven te komen, maar erg veel tekst breng je erna niet meer.

 

Ik vermoed niet dat – eenmaal veilig in het ouderlijk huis aangekomen – mijn vader for old times' sake met pepernoten gaat gooien. Ik denk wel dat ik, als te doen gebruikelijk, op heerlijke dinerspijzen word vergast. En dat mijn moeder de recepten weer voor me opschrijft, opdat ik mijzelf – eenmaal terug in Rotterdam – kan verwennen met culinaire noviteiten. (Mijn moeder schrijft de recepten met pen op papier, want de traditie van de Sinterklaasviering mag in huize Van Hoek dan verloren zijn gegaan, aan sommige gebruiken wordt niet getornd.)

 

Of we aan de eettafel een uit de klauw gierende zwartepietendiscussie zullen voeren, is nog afwachten. Ik verwacht het niet.

 

Wat deze overdenking in vredesnaam op Stadslog doet?

 

Nou ja, de Lange Jan in Middelburg is net als de Euromast best wel hoog.

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel