VAN DE KUNSTREDACTIE

30-9-2013 19:18

Door Stefan van Hoek

 “Altijd als ik de neiging voel om zelfmoord te plegen zet ik de cd Fiesta de la Muerte van 3 Dead Mexicans on a Skateboard op en dan gaat het wel weer,” heeft eens een groot denker gezegd. Zou zomaar kunnen dat ik het zelf ben geweest.

 

De tentoonstelling van het werk van Oskar Kokoschka in Museum Boymans van Beuningen is geopend. Een gelegenheid bij uitstek om eens in Galerie Sluijter&Meijer in de Witte de Withstraat naar het geëxposeerd werk van multitalent Ronnie Roteb te gaan kijken, wiens werk er onder de naam “Robin Nõrtee” hangt.

   Voorafgaand verwacht ik niet verrast te worden. Roteb, vuilnisman, frontman van de garagerockband 3 Dead Mexicans on a Skateboard, en tegenwoordig dus ook schilder en kunstenaar heeft de gewoonte zijn hele leven gefotografeerd en wel op Facebook te pleuren. Het is dan ook niet dat ik per se voor de schilderijen bij Sluijter&Meijer naar binnen stap. Daar meen ik al voldoende afbeeldingen van op het sociaal medium te hebben gezien. Ik verwacht er niet meer dan geschilderde dode Mexicanen in de vorm van bleke gezichten met open monden en een sombrero te zien. Maar dat Sluijter&Meijer intrigeert me zeer. Ik woon inmiddels ruim 20 jaar in de Witte de Withbuurt en ik heb me eigenlijk nooit gerealiseerd dat er op die locatie een galerie zat. Of misschien heb ik het me wel gerealiseerd, maar nooit de aanvechting gevoeld er binnen te stappen, omdat de Witte de Withstraat voor mij lang synoniem voor horecabezoek en beschonkenheid is geweest. Bezocht ik er al eens een cultureel evenement, dan was het een opening in TENT, waar het woord opening synoniem was voor een avond – al dan niet gesubsidieerd, daar wil ik afwezen – cultural binge drinking.

 

Dat binge drinking heb ik mij min of meer afgeleerd. Ik drink 0,0 % meer, tenzij ik weer een periode uit de bocht vlieg. Ik tracht tegenwoordig een ascese te leven. Ik heb me teruggetrokken, zit achter mijn computer te tikken, lees een krant, een opinietijdschrift of kook een maaltijd met harde muziek via de draadloze koptelefoon.

    De opening van de expositie heb ik dan ook aan me voorbij laten gaan. Ik kan niet meer tegen groepen mensen. Ofwel moet ik minstens 10 mg Diazepam slikken om een milde highheid te ervaren, waardoor ik er in slaag me niet door mijn medemens naar de keel gegrepen te voelen. Ofwel ga ik aan de alcohol en dat staat bij mij tegenwoordig gelijk aan een verkapte zelfmoordpoging. Als ik de volgende dag met een kater wakker word, is het direct naar de slijter om gin en tonic te halen. Als de fles gin leeg is naar de avondwinkel voor een sixpack halve liters Heineken en dat patroon herhaalt zich minstens anderhalve week. Gegeten wordt er in die anderhalve week nauwelijks. Want eten is voor nichten. Daarna kan het proces van abstinentie, ook wel ‘afkicken’ genaamd, weer beginnen. Waarbij je naarmate je wat ouder wordt steeds beter in de gaten moet houden dat je er niet in blijft. Duurt het weer minstens een week voordat ik een leven kan leiden zonder compleet doorwaakte nachten, doodsangst en lichamelijke ongemakken als water schijten en mijn nest vol zweten.

 

Een andere reden dat ik de opening aan mij voorbij laat gaan is het principe van vrijblijvendheid in een grote groep. “Hé, hallo, alles goed?” “Ja, natuurlijk alles goed. Echt álles. De honderd procent haal ik dagelijks, met groot gemak. Helemaal leuk.” Ik trek al die small talk niet meer. Ik verwacht dan ook niet tot een gesprek van veel waarde met welk persoon dan ook te komen. Terwijl ik ooit met Ronnie Roteb een tijd lang voor de deur van muziekzaak Velvet op de Oude Binnenweg een boeiende dialoog had. Een slimme man, met goeie humor en pienter levensinzicht, van wie je niet begrijpt waarom hij achter een vuilniswagen moet lopen en een ander burgemeester of wethouder is.

 

Het was vrij lang geleden dat het me nog eens overkwam, maar ik heb eindelijk weer eens zo’n week van doorwaakte nachten en afkickeritis achter de rug. Vandaag voel ik me voor het eerst zoiets als enigszins vief. Dus besluit ik de Witte de Withstraat in te gaan om het werk van Ronnie Ro..., vooruit dan, Robin Nõrtee, in Sluijter&Meijer te bekijken.

 

Ik wist al dat Roteb een vaardig muzikant is en draai dan ook regelmatig de twee cd’s van zijn band. De eerste cd, Vivoy Muerto, vond ik al erg goed, de tweede, Fiesta de la Muerte, is nog een stuk beter, want gevarieerder. Op Fiesta de la Muerte neemt ook de bassiste, luisterend naar de welluidend ridicule artiestennaam “Keijzert”, de leadzang voor haar rekening. De afwisseling tussen Rotebs mannelijke en de vrouwelijke zangstem is een verrijking. De zang op Vivoy Muerto was wat meer monotoon, wat overigens pas opvalt als je Fiesta de la Muerte beluistert. Daarnaast is er een Hammond-achtig orgel aan de instrumenten toegevoegd. Geil, hallucinatoir, hypnotiserend. Geef het maar een naam.

   Hoogtepunt van de cd is het nummer Skate or die, gezongen door Keijzert. Zonder van plan te zijn ooit op welke plank met wieltjes eronder dan ook te gaan staan, ben ik al meermaals, zoals men het populair stelt, uit mijn plaat gegaan van dat nummer. Letterlijk tot kippenvel aan toe.

 

Op Facebook was ik er eens zo lyrisch over dat een of andere bijdehante – ik zal maar ‘meneer’ typen, waar ik eigenlijk het woord ‘fuckhead’ in gedachten had, want voor je het weet, heb je weer ruzie met een of andere meneer – me slijmerij verweet en me ervan verdacht op de gastenlijst te willen komen. Welke fucking gastenlijst? Om tussen medemensen als gast van 3 Dead Mexicans on a Skateboard te mogen fungeren? Ik kan de muziek van een bepaalde groep waarderen, maar idolatrie is mij geheel vreemd. Op de spaarzame momenten dat ik erg tevreden over mezelf ben na.

   ‘Gastenlijst in je reet’, dus, om Ronnie Roteb eens te parafraseren. Misschien heel vreemd, maar als ik de muziek van 3 Dead Mexicans on a Skateboard wil horen, druk ik op een knopje, waarna er een lade open schuift, leg er een schijfje genaamd ‘cd’ in, druk op het knopje waardoor de lade weer dicht gaat, druk op een ander knopje en...jawel. Hoef ik me niet allerlei geouweteringhoer van mensen om me heen om wie ik niet heb gevraagd te laten welgevallen, omdat ik op een of andere gastenlijst sta.

   Men noemt mij vanwege mijn gastenlijstaversie wel een ‘misantroop’. Zelf spreek ik graag van ‘realist’. Negentig procent van de mensheid is debiel en kun je beter niet om je heen hebben. Onder aanhangers van 3 Dead Mexicans on a Skateboard daalt het percentage zwakzinnigen overigens sterk. Maar voor mij bepaald nog niet genoeg reden om op zoiets als een gastenlijst te willen staan.

 

De kwaliteit van het geëxposeerde werk in Sluijter&Meijer verrast me. Het zal misschien niet het niveau van de schilderijen van Kokoschka in Boymans halen, de muziek van Kokoschka haalt zeker het niveau van 3 Dead Mexicans on a Skateboard niet. Wie was-ie dan, Kokoschka? Hoewel de schilderijen – alle olie op canvas – net als de titels van de cd’s volop aan de dood refereren, is de expositie niet de door mij vooraf gevreesde opeenvolging witte hologigen met sombrero. Het werk is gevarieerder, hoewel het zeker onderlinge verwantschap vertoont. De prijzen van de kunstwerken zijn niet om te stellen dat de arrogantie eraf spat. Voor € 150,- gaan de meeste schilderijen de deur uit. En het zijn niet slechts schilderijen die tentoongesteld hangen. Het van papier, metaal en hout gemaakte object "La Muerte" is het meest in het oog springend en vormt min of meer het centrum van de expositie.

     

Als iets Ronnie Roteb kenmerkt is het zijn self-made-manship. De maatschappij in haar geheel mag dan minder maakbaar zijn dan vaak wordt geschetst of gehoopt. Hij toont dat maakbaarheid op individueel niveau wel degelijk mogelijk is. De cd’s worden in eigen beheer uitgebracht en het concert in Rotown dat ik bezocht, had hij zelf georganiseerd en was uitverkocht. Ook de distributie van de cd’s verzorgt hij eigenhandig. Die zijn dan ook slechts op een beperkt aantal adressen te koop. Bij een regulier muziekverkooppunt als Velvet op de Oude Binnenweg, maar ook bij de dames Sluijter&Meijer. En bij Hans Worst op de Coolsingel kun je naast – hoe is het mogelijk? – een broodje worst, de cd's aanschaffen.

 

Veel minder maakbaar is zoiets als succes. Op 21 september traden 3 Dead Mexicans on a Skateboard op in het voorprogramma ter ere van het 30-jarig bestaan van de bevriende psychobillyband Batmobile. Batmobile treedt op over de hele wereld en is vooral in Japan erg populair. 3 Dead Mexicans on a Skateboard is het Zuid-Hollandse circuit nauwelijks ontgroeid, wat puur op kwalitatieve gronden beschouwd merkwaardig is.

   Dat beide bands in Nederland relatief onbekend zijn, is minder merkwaardig. In een land waar Kane, Golden Earring en Anouk de norm voor rock ’n roll vormen, kun je dat ongeveer op je vingers natellen.

   Maar zoals ik al schreef: negentig procent van de mensheid is debiel. In Nederland ligt het percentage vermoedelijk nog wat hoger.

 

 

 

 

Afbeeldingen 1 tot en met 4/Stefan van Hoek

 

Afbeelding 5/Sunny Roteb

 

1. Galerie Sluijter & Meijer

2. Fiesta de la Muerte

3. La Muerte

4. Porque tan Serio

5. Ronnie "Napoleon" Roteb

 

 

 

 

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel