VREDIGE MOORDGEDACHTE

27-9-2015 00:26

Door Stefan van Hoek

Dus voor ik het wist, had ik weer eens de fout gemaakt verliefd te worden op een vrouw die mij slechts als goede vriend zag. Haar toespelingen – in mijn ogen, want alles wat er gebeurt, gebeurt nu eenmaal in mijn ogen; een mens is nu eenmaal altijd afhankelijk van zijn of haar eigen interpretatie – deden ineens niet meer ter zake toen ik eindelijk ter zake kwam. Ik moest, dacht dat ze mij leuk vond, vind iedere vrouw die mij leuk vindt ook best leuk, dus duidelijkheid voor alles hebben.

 

Ja, wat moet je dan? De redelijkheid hoog in het vaandel blijven voeren of toch maar overgaan tot eerwraak, waarvoor je een jaartje of 12 achter slot en grendel gaat? Een jaartje of 12. Als je voor de rechter niet gerede reden hebt je daad te vergoelijken, kan het rustig meer zijn.

 

In eerste instantie besloot ik toch over te gaan tot eerwraak. Die wijven moesten maar eens leren dat een zich volwassen en gezond wanende man zich nu eenmaal niet alles kan laten welgevallen. Vervolgens doken de praktische problemen op: gebrek aan een vuurwapen, bovendien moet je met een vuurwapen wel van erg weinig afstand schieten, wil je doel treffen (de omgang met een vuurwapen vergt nogal wat oefening en ik was nog niet naar Syrië geweest om me daar in te bekwamen, noch had ik ooit na in militaire dienst een beroep op de wet voor gewetensbezwaarden te doen mij kunnen bekwamen in schieten met schiettuig). En altijd als ik voldoende geld bezit om tot de aanschaf van een vuurwapen over te gaan, word ik kotsmisselijk van de gedachte aan de milieus waarin je je dient te begeven om tot de aankoop van zulk wapentuig over te gaan.

 

Een hoop gedoe op een op zich vredige en zonnige dag, kortom. Maar laat mij mij druk maken als er eigenlijk niet zo veel is om je druk over te maken maar aan mij over. Desalniettemin ging ik ook niet over tot het overwegen van het met een mes decouperen van haar hoofd van haar onderlijf. Er zijn nu eenmaal zaken die te bloederig zijn om je goeie goed aan te doen. Bovendien schrikken de mensen tegenwoordig overal van. Je kunt nog niet met je meest rechte straal ooit wildplassen en de wijk zakt drie punten op de gemeentelijke veiligheidsindex.

 

Welaan. Het zonnetje scheen, dus langzamerhand verdwenen mijn wraakgevoelens. Om mezelf tot rust te manen, kocht ik een pak halfvolle melk bij de Coop op de Nieuwe Binnenweg, wandelde vervolgens door de Gouvernestraat naar het wijkpark naast het vroegere Nighttown en dronk daar anderhalve liter halfvolle melk, zittend op een bankje in het zonnetje. Van de blatende schapen op het terrein van de kinderboerderij-achtige werd ik niet bepaald rustiger. Noch van de kinderstemmen. Maar ach, ik zat in de zon. En ik had nog sigaretten.

 

Er zijn van die oplossingen waar een mens doodgemoedereerd van raakt.

 

 

Afbeelding: www.brandbeeld.nl

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel