WHEN DOVES CRY

17-6-2015 11:55

Door Stefan van Hoek

Ik schrijf thuis op mijn computer, die vlakbij het raam staat. Omdat ik door het tegenlicht geen goed zicht op het scherm heb en ik niet wil worden afgeleid door wat er buiten gebeurt, houd ik de gordijnen altijd gesloten. Dat heeft als nadeel dat duiven de kust veilig wanen en op de vensterbank komen zitten. Je leest in boekjes of op websites voor ornithologen altijd dat het geluid dat duiven maken 'roekoe' zou luiden. En verdomd, heel veel anders dan 'roekoe' kan ik er niet van maken. (Dat je op websites voor ornithologen zou lezen dat duiven 'roekoe' doen, is overigens slechts een veronderstelling. Hoe zou ik dat nu kunnen weten? Een weldenkend mens bezoekt nu eenmaal geen websites voor ornithologen als hij ook internetpagina's over krijgswapens tijdens het pleistoceen of de ontwikkeling van de Hollandse nieuwe tot de Hollandse nieuwe met uitjes kan bezoeken.)

   Hoe dan ook: dat koeren is een irritant geluid. Daarom staat er direct naast me een stok tegen mijn bureau. Met de stok geef ik na de eerste de beste 'roekoe' met afgemeten kracht een tik tegen het gordijn. Precies zo hard dat ook het glas wordt geraakt, maar met een minieme kans dat de ruit werkelijk sneuvelt. De ene na de andere duif vliegt vervolgens het hazenpad.

   De duif die er vanmiddag zit, is helaas een dove duif. Hoe hard ik ook tik, hij verdomt het om op te vliegen. Of zij. Of misschien is het zelfs een transgenderduif. Je weet maar nooit in hoeverre duiven met de laatste mensenmode meegaan. Ik ben er nog niet toe gekomen naar zijn of haar geslacht te vragen en ik vraag me af of dat vanwege zijn of haar doofheid zin heeft. Ik bedoel: doordat de gordijnen gesloten zijn, is het onmogelijk dat het dier mijn lippen kan lezen. Als dove duiven al tot liplezen in staat zijn – geen idee, waarschijnlijker is dat dove duiven in staat zijn tot snavellezen – maar stel dat ze in staat zijn te liplezen, dan is het nog maar geheel de vraag of duivenhersenen de vaardigheid bezitten mensentaal in het Roekoes om te zetten en dat deze duif dus begrijpt dat ik inmiddels minder voorkomend verzoek of hij of zij onmiddellijk wil opsodemieteren, waar ik eerst nog voornamelijk werd overmand door mededogen.

   Zelf meen ik zonder te hoeven snavellezen – ik hoor de duif immers – het Roekoes wel degelijk te verstaan. Elke duif koert van trots uit volle duivenborst dat hij of zij toch maar mooi de schrijver Stefan van Hoek van zijn werk zit te houden, opdat zijn of haar soortgenoten jaloers worden. Al kan het ook zijn dat de wens mijn gedachte tot auditieve hallucinatie heeft gecorrumpeerd. Dat ik het bij gebrek aan menselijke loftuitingen maar in het dierenrijk ben gaan zoeken. En wel bij de ondersoort 'duif', omdat die op het randje van mijn habitat nu eenmaal regelmatig voorhanden is.

   Dit specifieke kreng in kwestie koert nog harder 'roekoe' dan andere duiven 'roekoe' koeren. Vanzelfsprekend, hij of zij hoort immers óók zichzelf niet. In de wetenschap dat de vogel zich bij gebrek aan innerlijke gehoorfunctie de rest van zijn of haar leven opgesloten zal weten in zijn of haar eigen mimevoorstelling, had ik eerst nog met het beest te doen. Mijn mededogen heeft nu definitief plaatsgemaakt voor niets anders dan ongeduld. Ik wil dat hij of zij zijn of haar grijze biezen pakt en zijn of haar innerlijke vogel gaat versterken op het Binnenwegplein, met door mensen vermorste patat van Bram Ladage. Maar er gebeurt niets. De duif blijft koeren waar hij of zij koert.

   Inmiddels heb ik dan ook de dierenambulance gebeld. Ik stuitte echter op misbaar, onwil en tegenwerking van de telefoniste. Terwijl ik slechts verzocht het beest een gehoorapparaat te komen brengen. Met optioneel een elastiek om het snaveltje toe te snoeren.

 

 

Afbeelding: www.dreamingofthecountry.com

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel