Ben ik wel interessant voor Woonstad?

19-2-2014 10:19

Door Michelle van Dijk

Op zoek naar een klushuis: 'Niemand van Woonstad sprak mij aan' 

 

Liever woon ik in het Oude Noorden. Ik kan niet zo heel goed zeggen waarom. Het is hier niet alleen maar leuk. Ik woon in een straat waar een buurvrouw ons ’s avonds eens waarschuwde: ‘Er is net geschoten, hè.’ Op een andere avond kwam ik thuis en lag er een vrouw bewusteloos op straat, alle buren eromheen. En een keertje kwam ik uit m’n werk en zag ik een moslimvrouw half gekleed, luid schreeuwend naar buiten komen: ‘Neem m’n kinderen niet mee!’

 

Ik zou graag in een straat wonen waar de vrouwen niet mishandeld worden. Maar dan wel in het Oude Noorden: de huizen zijn leuker, de winkels gevarieerder, de mensen idem, de kinderen spelen meer buiten, het is hier groener, we hebben Spam en Lof der Zoetheid, we hebben Turkse winkels waar je voor € 10,- een strijkplank kunt kopen en je zou er maar net één nodig hebben, we hebben CineNoord en een bluegrassfestival, bied daar maar eens tegenop. Wij hadden Coen Moulijn: ‘Uiteindelijk kom ik uit het Oude Noorden. Dat moet je niet vergeten.’

 

Wat wij alleen niet zo heel veel hebben, zijn koopwoningen: tachtig procent van deze buurt is huur. En dit is dus wat ik zie als ik in mijn buurt rondfiets, op zoek naar een leuk huisje: meer posters van Ad Hoc (antikraak) dan van makelaars. Nu heb ik niets tegen antikraak, maar het is niet echt een teken van een goede woningmarkt. Hé, zie ik daar wel een ‘te koop’-poster? Gefopt, het is ‘Bijna te koop’, Woongold of DRVM, de projectontwikkelaars die pandjes opkopen, voor weinig geld opknappen en dan gladgestuct en met kunststof kozijnen en inbouwspotjes weer doorverkopen. Jammer.

 

Gelukkig is er nu de kans om zelf met je poten in de modder te beginnen en een authentiek huis uit het Oude Noorden om te bouwen tot je Rotterdamse droompaleisje: in de Bloklandstraat nota bene, heilige grond voor Feyenoorders. Dat moet je niet vergeten. Wie wil er zijn kind nou niet op dezelfde vierkante meters als Coen Moulijn dat eerste balletje laten trappen? Dus ik ging naar de open dag van de 15 kluswoningen die Woonstad nu te koop aanbiedt en waagde m’n leven terwijl ik door de panden klom en struikelde, op zoek naar die droom.

 

Oké, ik ging er al wat sceptisch naartoe. Dat heeft alles te maken met het gemeentebeleid, met Ad Hoc en de projectontwikkelaars. Dit is namelijk wat er gebeurt: eerst worden huizen als ‘afgeschreven’ bestempeld, ‘sloophuizen’. Ze zetten er antikrakers in of er trekken krakers in. Dan bedenken ze na een tijdje dat er misschien toch nog geld te verdienen valt met een of ander geweldig hip, creatief plannetje. Dan zijn de huizen al uitgewoond, scheefgezakt, verrot, kortom, de boel staat op instorten. En dan doen ze alsof dit het Rotterdam is waar je van droomde: je mag namelijk ‘de handen uit de mouwen steken’, ‘de schouders eronder’, want dat doen wij Rotterdammers het liefst de hele dag en als geen ander, zodat wij het pand ‘naar eigen inzicht’ kunnen verbouwen tot ons eigenste ‘droompaleis’. Ja. Nadat jullie eerst jarenlang de boel naar de vernieling hebben geholpen.

 

Een paar jaar geleden begon deze trend Best leuk hoor met casco woningen, oude schoolgebouwen, samen bouwen; maar deze klushuizen worden aangeboden volgens het principe what you see is what you get. Alleen de voorgevel en fundering worden vooraf hersteld, binnen is alles zoals het was. Met andere woorden: asbest en houtrot all inclusive. En ook schrootjes, steenstrips, oude keukenblokken en badkamers, wandjes, graffiti, slechte elektra, alles is er. Je ruikt de krakers nog. Het balkon moet je ook zelf fiksen, maar da’s geen punt, effe een duwtje geven en het dondert wel naar beneden. De woningcorporaties maken hun handen er niet vuil aan – zij zitten op kantoor en tellen de centjes.

 

Ik wilde vragen: wat dan als de huizen niet allemaal verkocht worden? Gaan jullie dan wel de fundering opknappen? Wat als er te weinig verkocht wordt, zoals nu ook al gebeurde met Expeditie Noord (gecanceld), Nieuw Crooswijk (alsnog in de verhuur gegaan), Soetendaal (uitgesteld) en de Kabeljauwsestraat (gerenoveerd tot een pension voor arbeidsmigranten)? Ik wilde vragen: waarom knappen jullie alleen de voorgevel op en niet het dak en de achtergevel? Ik wilde vragen: waarom is het hier zo’n teringzooi?

 

Maar dit is wat er gebeurde: niemand van Woonstad sprak mij aan. Het was op dat tijdstip niet echt druk op de open dag. Er liepen wel medewerkers rond. Jazeker, ik had zelfs oogcontact met hen en ik bleef duidelijk vragend rondhangen bij de artist impressions van deze heerlijke huizen. Maar blijkbaar waren andere potentiële kopers interessanter: het oudere stel, een clubje van drie vrouwen, een jong stel – was ik te jong of te oud, zag ik er niet uit als een klusser, dachten ze dat ik te rijk was voor deze buurt, of te arm voor deze huizen? Ik kwam tot de conclusie dat ik als vrouw alleen volgens hen misschien geen serieuze kandidaat was. Geen geld en geen klustalent, zoiets? Ja, jongens, laat dan maar. Wel een beetje je best doen hoor. Deze huizen verkopen zichzelf niet. En zo ga je al helemaal nooit geen huis verkopen, aan mij niet of aan niemand niet.

 

Uiteindelijk kom ik uit het Oude Noorden. Dat moet je niet vergeten.

Rubriek Koper zoekt huis

Michelle van Dijk

Michelle van Dijk rolde in de jaren negentig door de gangen van het Marnix Gymnasium, haalde daar een papiertje en begon in Leiden een studie Nederlands. De beste studie die je maa...

Bekijk profiel