Een witte Kerst

27-12-2015 21:34

Door Michelle van Dijk

Daar sta je dan, met je sleutel rechts en je koevoet links in de hand, hypotheek- en koopcontract in je rugzak gepropt. Het is nu officieel van jullie. Het dak mag eraf, of eigenlijk: het plafond. De nieuwe buren leren je snel genoeg kennen: jij bent die jongen in het stof. Is er ook een nieuwe buurvrouw? Tuurlijk. Zij werkt ook aan een aantal gruwelijk zware klussen: bouwvakkers bellen, op de kinderen passen, columns over het huis schrijven en vergeet niet wat een beproeving de digitale ikea-keukenplanner is! Maar goed, aan de slag nu.

Verdieping 1: woonkamer met schrootjesplafond, of na een week al niet meer, maar dan sloop je de rachels er nog af en dan het ouderwetse stuc en riet, het riet waar je je handen aan openhaalt, het gipsstof dat je in- en uitademt en over twee maanden nog overal uit probeert te boenen. Twee containers vol puin. Keuken eruit, schrootjes in keuken en gang: zelfde verhaal. Godzijdank zijn er broers en zussen en zwagers en vrienden, elke week weer, en godzijdank zijn er professionele bouwvakkers die alles weer mooi gaan maken – binnen twee maanden, hoop je. Valt allemaal mee.

Verdieping 2: vier slaapkamers. Daar ga je nog spijt van krijgen. Systeemplafond en inbouwkasten, maar je weet nu hoe het werkt. Stofhappen tot je er de buik vol van hebt – scheelt weer een maaltijd, daar heb je toch geen tijd voor. Het zwaarst in het leven van de klusser: elke dag weer afhaaleten. Döner, pizza, maaltijdsalade, bezorgbeer, patat en dan begin je weer bij döner.

Na twee weken slopen komen de klussers, met snor en onverstaanbaar Nederlands of stekels en Feyenoord-kloffie. Ze laten overal hun sporen achter: op alle vensterbanken plastic koffiebekertjes waar een paar peuken in drijven, etensresten in het washok, hier een oude pleepot (grijs), daar nog een oude pleepot (groen), maar kijk, onder hun handen wordt alles heel en nieuw en strak als het voorhoofd van Linda de Mol nét nadat ze weer gebotoxt is, een lust voor het oog. Zie je, dit gaat ook allemaal goed.

Gelukkig heeft ook iedereen goed advies. Of je nu op een verjaardag binnenloopt, op je werk koffie pakt of een praatje maakt met familie, iedereen wil weten hoe het gaat en weet al hoe het gaat, want iedereen heeft wel eens geklust en voorziet je gratis van de beste tips. Meest gehoorde zin: ‘Je weet nooit wat je tegenkomt.’ Klopt. Je vond al in de eerste week een Duits homo-erotisch maandblad uit de jaren tachtig. Verder waren er weinig verrassingen, maar toch lief bedoeld, al die waarschuwingen en doemscenario’s.

Ook al zo’n meevaller: zo makkelijk als alle schrootjes in week 1 verdwenen, verdwijnen in deze weken de euro’s! Dan maar kortingshoppen bij de bouwmarkten: je fietst je een ongeluk, want de Formido Bergweg is dan wel de ‘voordeligste bouwmarkt in de buurt’, maar om echt voordelig iets te vinden, moet je die buurt dus juist uit. Lief lachen naar bouwmarktmeisjes, wapperen met kortingsbonnen en elke week weer een nieuwe kortingskaart scoren, want wie bewaart al die dingen nog? En mevrouw Van Dijk gaat wel mee, maar alleen als er een kleurtje gekozen moet worden, ‘die vinnik wel mooi’, en ‘dat moet ik echt niet’, en bij de echte klussen zegt ze ‘weet ik niet’, ‘kies jij maar’, ‘daar heb jij meer verstand van’ of doodleuk ‘geen tijd voor, kan me niet schelen’. Ach, weet je die ene zaterdag nog? Jullie raceten van Gamma naar Gamma, korting… KORTING, alleen dit weekend, koop NU! En de kinderen gingen uit logeren: tijd om verf te kopen, en kwasten, en tegels, alleen moesten die kinderen ook weggebracht worden, naar adres A en adres B, en filiaal A had die tegels niet, en het was al half zes, dus nu toch maar weer naar filiaal B en bidden dat zij de tegels ook mooi genoeg zou vinden, ja hoor, doen, hoppa, kopen… Een week later was er weer korting. Maakt allemaal niet uit, laat de kassa maar rinkelen.

Weet je nog wat die ene vrouw zei, die ook ooit in dat huis woonde? ‘Pas maar op met een verbouwing, het kan je je relatie kosten.’ Maar niets is zo opwindend als een man die zich in het zweet werkt, dus maak je ook daarover geen zorgen. (Geldt dat ook voor stof? Twijfelachtig.)

Ach, het zijn de laatste loodjes: de laatste emmers verf en dan is alles wit, de muren wit gelatext en de vloer nog wit van het stof, maar toch, dan is alles klaar vóór Kerst, voor de verhuizers je uit bed bellen, je oude huis leeghalen en het nieuwe volplempen, klaar voor een nieuw begin. Het wordt een witte Kerst dit jaar, maar dan zal zij, heus waar, dan zal zij de stofzuiger erdoorheen jagen en dan word je wakker in het stadspaleis waar je twee jaar van droomde. Of misschien was het haar droom, maar jij krijgt een hoofdrol. En een gelukkig nieuwjaar.

Rubriek Koper zoekt huis

Michelle van Dijk

Michelle van Dijk rolde in de jaren negentig door de gangen van het Marnix Gymnasium, haalde daar een papiertje en begon in Leiden een studie Nederlands. De beste studie die je maa...

Bekijk profiel