'Wat is jouw probleem?'

23-10-2015 11:50

Door Michelle van Dijk

Ik stond bovenop een berg in Zemun, Belgrado, Servië en mijn telefoon ging.

 

‘Bel ik gelegen?’

‘Ik ben in Servië. Dit is een beetje duur bellen.’

‘Oké, dan hou ik het kort. Je hypotheekaanvraag is afgewezen.’

 

Maar ik moet jullie eerst nog de toeristische informatie geven. Ik stond op een prachtige plek met uitzicht op de stad Belgrado, op de heuvel Gardos, aan de voet van de ‘Millenniumtoren’, ook wel bekend als de toren van Sibinjanin Janko, omdat de Hongaarse held Janos Hanyadi, in Servië bekend als Sibinjanin Janko, hier mogelijk zou zijn overleden; maar dat was in de oude middeleeuwse vesting, nu is er een nieuwere toren, gebouwd bij het duizendjarig bestaan van Oostenrijk-Hongarije in 1896. Er waren ooit vier van deze millenniumtorens – een andere stond in Budapest – maar als ik het goed begreep is deze zuidelijke toren de last one standing. Zoiets werd mij daar namelijk verteld, maar het kon mij allemaal geen fuck meer schelen, want m’n hypotheek ging niet meer door. En dus m’n huis niet?

 

Want eindelijk hadden we het perfecte huis gevonden. In Rotterdam-Noord, dichtbij het station, groot en betaalbaar. Met fietsenkelder, check! Twee wc’s, check! Geen funderingsproblemen, check! Geen Rotterdams trespa-uitzicht, check! Oké, ik kon ook aanvinken: schrootjespaleis (check!), keuken uit de vorige eeuw (check!), groene toiletpot (check!), steenstrips en lambrisering (all-over-the-place-CHECK… BINGO!), maar dat zijn details – details die al snel onze sloophamer zouden ontmoeten. Als we de hypotheek voor elkaar zouden krijgen…

Ik vloekte en stampvoette zo hard dat de laatste toren van het Oostenrijks-Hongaarse rijk ervan om had kunnen donderen, maar mijn Servische vriendin Andjela trok me de Fat Cat Pub in en we bespraken de situatie.

 

‘Wat is er aan de hand?’

‘Het huis gaat niet door.’

‘Gelukkig heb je al een groot huis. Waar maak je je druk om? Mijn keuken is kleiner dan een douche.’

 

Tja. Dat is waar. In Belgrado zijn de huizen ietsje kleiner. Bij Andjela staat de koelkast in de slaapkamer. Er zijn weinig ramen en als je naar buiten kijkt, zie je alleen nog meer flats. Om overdag warm water te hebben, gaat ’s nachts de ketel aan en als het warme water op is, heb je pech. Als je op de wc zit, klem je je knieën tegen de wasmachine. Ik heb nu 75 m2, zij de helft en ik bezorg mezelf de blubberstress omdat ik een huis wil dat nóg minstens twee keer zo groot is. Ik word niet op korte termijn uit huis gezet, woon niet illegaal, scheef of te duur, dus zegt ze terecht: ‘Wat is jouw probleem?!’

 

Mijn probleem is, mijn probleem… is dat ik dat huis wil! NU! Alleen is mijn timing niet zo goed. Het is namelijk niet echt handig om een hypotheek aan te vragen als je net in een nieuwe baan start. Het is ook niet handig om nu pas een huis te kopen, dat had duidelijk vóór 1 juli 2015 gemoeten: per 1 juli 2015 is namelijk het maximale hypotheekbedrag verlaagd. En het is al helemaal niet slim om een deal te treffen op een paar duizend euro boven de NHG-grens, die op 1 juli toevallig ook net verlaagd

is.

 

In kranten en journaals roept men dat sinds dit voorjaar de woningmarkt vooruitgaat: nogal wiedes, iedereen heeft z’n gillende best gedaan om voor 1 juli de deal rond te krijgen. Behalve ik. Ik kom er op de berg Gardos in de Fat Cat Pub achter dat ik ongelofelijk naïef en traag ben geweest. Mijn hemel, ik geloofde in de online hypotheekmachientjes die zich tot je werkelijke financiële situatie verhouden als Barbie tot een werkelijke vrouw.

 

‘Het is vrijdagmiddag. Je kunt nu toch niks doen,’ zei Andjela. En we bleven als dikke katten bij het raam zitten. Mooi uitzicht. Check.

Rubriek Koper zoekt huis

Michelle van Dijk

Michelle van Dijk rolde in de jaren negentig door de gangen van het Marnix Gymnasium, haalde daar een papiertje en begon in Leiden een studie Nederlands. De beste studie die je maa...

Bekijk profiel