You never walk alone

15-1-2019 21:08

Door Nynke Schaaf

Het schoolmeisje van het Design College Rotterdam & de rappende conciërge van Diergaarde Blijdorp 

Het was in de laatste week voor de kerstvakantie toen het gebeurde. Ik was die dag samen met mijn moeder in de stad, we lunchten bij mij op kantoor en fietsten daarna naar mijn nieuwe woning in spangen. Op beide plekken was ze nog niet geweest na de verbouwing, dus het was een bijzondere middag.

Onderweg vertelde ik haar dat het me opviel dat er zoveel politie in de stad aanwezig was, en deze observatie werd ook gedemonstreerd. Waar we ook fietsten in de stad, telkens zagen we wel ergens een politiebusje rijden. Mijn moeder vertelde dat dat nodig was, omdat het toch rare weken zijn zo in december vlak voor de vakantie, omdat mensen dan altijd een beetje raar doen en de zorgdiensten dan extra alert zijn.

Nadat we uit Spangen terugkeerden, fietsten we langs het Design College Rotterdam. De school was afgezet, er stond politie voor de school en er waren rood met witte linten zichtbaar. Mijn moeder en ik zagen dat er iets was gebeurt. Ik ging naar mijn Chinese arts en zij ging haar OV-fiets terugbrengen naar het Centraal Station. Even later zouden we elkaar weer zien aan de eettafel in mijn oude woning, waar zij eten zou gaan maken. In de metro appte ik haar wat er gebeurt was. Ik appte het ook aan mijn ex. We vonden het allemaal verschrikkelijk. Toen ik thuis kwam, begreep ik dat mijn dochter ook al op de hoogte was omdat haar basisschool vlakbij het Design College Rotterdam is en ze sirenes hadden gehoord.

Na het eten haalde ik mijn dochter van het kerstdiner op school op, en in de gang zag ik de moeder van een klasgenootje. Ik omhelsde haar niet, maar legde wel mijn arm om haar heen. Het was een reflex, ik weet niet waarom ik dat deed. Ik had behoefte om even sociaal te zijn, om het gevoel van verbondenheid even te voelen. Nadat ik mee had helpen opruimen in de klas en de juf en meester een fijne vakantie had gewenst en bedankt had, fietste ik met mijn dochter naar huis.

Mijn dochter bleef bezig met het meisje. Ik ook. Mijn dochter vertelde dat het doodgeschoten meisje een nichtje was van een vriendinnetje uit haar klas. Ik zei haar dat ze als engel verschenen was op de Erasmusbrug die avond. Mijn dochter geloofde dat niet. Ik vertelde mijn dochter dat het niet vaak voorkwam, dat iemand doodgeschoten werd op een school. Toen in de vakantie nog een jongen werd doodgeschoten spraken we over zijn werk in de dierentuin, waar we wekelijks heen gaan. Dat hij daar concierge was geweest. We spraken ook over rap, omdat zij wist dat het een rapper was, en dat dat een taal is waar het er vaak hard aan toe gaat, maar dat het je ook iets kan vertellen over het leven op de straat.

Ik kreeg een uitnodiging om mee te lopen voor het meisje. Omdat ik midden in mijn verhuizing zit, kon ik dat niet. Wel zag ik dat er veel mensen solidair waren met vrouwen en geweld tegen vrouwen. Ook zag ik de oproep van de burgemeester. Over pijn aangaan en over in gesprek willen met mannen die geweld tegen vrouwen en wapenbezit verheerlijken. Ook kwam er een optocht voor de jongen en verschenen er berichten over hem en foto's met witte ballonnen.

Ik moest denken aan mijn kennismaking met rap in 2018, door mijn vriend. Ik had nooit eerder zo goed geluisterd. De eerste keren toen ik raplijsten beluisterde, werd ik boos, verdrietig en negatief. Later begon ik er meer van te begrijpen en te luisteren. Vond ik er ook lessen in over het leven wat ook heel hard is/kan zijn.

Afgelopen vrijdag liep ik in de avond weer naar mijn nieuwe huis in Spangen. Daarna liep ik naar mijn oude huis in Blijdorp, mijn oude hol. Weer kwam ik langs het Design College Rotterdam. Omdat mijn fairphone rinkelde, keek ik wie me geappt had. Het was de huiswerkgroep van mijn dochter. Maar er was ook een tweet gestuurd, van mijn vriendin, zij was bij de nieuwjaarsbijeenkomst van de burgemeester en tweette daarover.

In zijn nieuwjaarstoespraak schetst burgemeester Aboutaleb de contouren van een excellente stad waarin bestuurders, betrokken burgers en maatschappelijke organisaties samen werken. "You never walk alone" klonk het toepasselijk aan het eind van de avond.

"You never walk alone." Ik draaide me om en keek nu recht naar het motto van Design College Rotterdam, 'design your own future'. Ik voelde me niet alleen die avond. Maar het meisje heeft zich wel alleen gevoeld. En ze heeft - in die laatste momenten van haar jonge leven - besloten om terug te rennen naar school. Misschien heeft ze in die laatste angstige momenten wel 'design your own future' gehoord. Ik vind haar moedig, dat ze terugrende naar school, waar ze zich duidelijk veilig heeft gevoeld. Ik was er niet voor haar, om de kogels op te kunnen vangen. Ook de politie niet, terwijl ze ook echt dichtbij waren. Haar schooldirecteur was ook vlakbij en heeft letterlijk een marathonsprint getrokken toen hij het hoorde.

Lief meisje, lieve jongen: we never walk alone. Maar soms lukt het betrokken burgers, maatschappelijke instanties en bestuurders toch niet om op tijd te zijn. Laten we ervoor zorgen dat we dat de volgende keer wel zijn. Ik ben helaas geen titaan, maar jullie doen iets met ons stadsbewoners. Wij vergeten jullie niet, en staan er, nadat jullie weg zijn. Omdat wij jullie leven niet willen vergeten, en dat mag schuren.

Rubriek Nieuws

Nynke Schaaf

Nynke Schaaf. Niemand weet exact wat ze doet, maar wie het wil weten kan het op haar website in 549 woorden nalezen: http://www.nynkeschaaf.nl 

Bekijk profiel