Stadslog Rotterdam

Katendrecht-Parijs-Dakar

MM
Welke boodschap geven we aan kinderen? Aap Noot Mies Alle meisjes houden van de DJ D-day
ITPRENEURS: STILLE KRACHT OP HET WEENA

Als je in de rol van gewone sterveling door het centrum van Rotterdam loopt, zie je allemaal hoge gebouwen waarvan je vermoed dat daarachter mensen aan het werk zijn. Maar welke mensen precies? En wat doen ze? Soms zie je ze in één of andere lunchbar zitten en, strak in het pak, een broodje eten. So...

Slim bezig?
Impressie management MM Kunstzinnig fietsenrek MM Misschien heb ik wel de dood van de dichter Peter Swanborn op mijn geweten D-day
Misschien heb ik wel de dood van de dichter Peter Swanborn op mijn geweten

Ik ben gisteren naar de opening van het 43ste Poetry International-festival gegaan en het was weer geweldig. De woorden van de dichters zinderden die avond nog lang na in mijn hoofd. Vooral de Braziliaanse dichter Márcio-André en de Finse dichter Olli Heikkonen maakten bijzonder veel indruk op mij. Maar daarmee doe ik de andere dichters wel te kort. Ondanks de diepe indrukken die de dichters op mij achter lieten, bleef mijn ontmoeting met de dichter Peter Swanborn het langste in mijn hoofd malen. Ik ken hem een beetje (we wonen tenslotte in dezelfde stad; aardige kerel, fantastisch dichter), dus wij groetten elkaar. Mijn uitgestrekte hand ging naar zijn uitgestrekte hand ten einde om die te schudden, maar door een klungelige beweging raakte de nagel van mijn wijsvinger de top van zijn wijs...

Lekbak
Misschien heb ik wel de dood van de dichter Peter Swanborn op mijn geweten

Ik ben gisteren naar de opening van het 43ste Poetry International-festival gegaan en het was weer geweldig. De woorden van de dichters zinderden die avond nog lang na in mijn hoofd. Vooral de Braziliaanse dichter Márcio-André en de Finse dichter Olli Heikkonen maakten bijzonder veel indruk op mij. Maar daarmee doe ik de andere dichters wel te kort. Ondanks de diepe indrukken die de dichters op mij achter lieten, bleef mijn ontmoeting met de dichter Peter Swanborn het langste in mijn hoofd malen. Ik ken hem een beetje (we wonen tenslotte in dezelfde stad; aardige kerel, fantastisch dichter), dus wij groetten elkaar. Mijn uitgestrekte hand ging naar zijn uitgestrekte hand ten einde om die te schudden, maar door een klungelige beweging raakte de nagel van mijn wijsvinger de top van zijn wijs...

Lekbak

Pagina's