Stadslog Rotterdam

Gouden tip om van lastige buren af te komen

Sinds drie dagen hoor ik godzijdank geen reggae meer uit het huis van de rastafari bij ons op de hoek. Vanochtend zag ik zelfs dat hij zijn rasta's had afgeknipt en het vrolijke rood-geel-groen had verruild voor een degelijk grijs pak. Hij dribbelde nerveus en gehaast door de straat. Ik vermoed dat mijn brief meer effect heeft gesorteerd dan ik had durven wensen.   'Buurman!   Beschouw dit schrijven als een waarschuwing en doe er uw voordeel mee. Ik moet namelijk bekennen dat ik onlangs per ongeluk – en uit pure frustratie, dat geef ik ruiterlijk toe – mijn broer deelgenoot heb gemaakt van de geluidsoverlast die u bezorgt door alle dagen loeihard reggae te draaien. Nu moet u weten dat mijn broer in geheel andere kringen verkeert dan ik. Als ik hem vraag wat hij nu precies voor de kost doet...

D-day
Annelies Lekbak Denkend aan Rotterdam... Liefdesverklaring
BV v/d Kwast komt terug!

Een beetje schrijver anno nu is een 'celebrity'. Of dat in het geval van de Rotterdamse schrijver Ernest van der Kwast (1981) zelfbenoemd of zelf verdiend is, laten we diplomatiek in het midden: zeker is dat hij de kunst van het mediamieke moment tot in de puntjes beheerst. Afgelopen donderdag prese...

Ogen/Oren
Anna zorgt dat álles goed komt.... GaatUtMaken Comfort zone MM Eenzaamheid, triomf & pislucht Solo Bruno
Metro halfuurtje vroeger naar bed

Het is midden in de week, op een woensdagavond, als ik na een afspraak om 00.40 uur in hartje stad station Beurs betreed. In mijn beleving rijdt rond een uur of één de laatste metro, daarna wordt het - hoe triest ook - oppassen geblazen. Maar als ik door het poortje ben gelopen en langzaam afdaal me...

Ogen/Oren
The thing

Stoïcijns in de rij blijven staan als er een extra kassa opent, is zeg maar helemaal mijn ding.   Oliemaatschappijen benaderen om ze aan te bieden tegen een marktconforme prijs oplaadpunten voor elektrische auto’s te saboteren, is ook best wel helemaal mijn ding.   Een dag op een metrostation verblijven en telkens als er een metro arriveert mij per roltrap naar beneden laten transporteren, is gewoon een guitig ding.   ‘s Ochtends een Brabantse streekbus binnenstappen, salueren, ‘jij zult je principes nooit verloochenen’ tegen de chauffeur gillen en doodgemoedereerd zo ver mogelijk achterin gaan zitten, is een keileuk ding.   Dagelijks 12 maal dierenleedlijn 144 (een gros) bellen als ik aan mijn dozijn oesters bezig ben, is zeg maar voor alles een culinair ding.   Resterende teentjes knoflo...

Hoekig

Pagina's