Beverwaard! Hoe kóm je erop?

27-10-2015 13:24

Door Hans van Willigenburg

In tijden van nood leer je ‘de mensen’ kennen, en waarom zou dat niet gelden voor de Rotterdamse politiek? Na de toezegging om zeshonderd vluchtelingen op te nemen, kwam men onder leiding van burgemeester Aboutaleb uitgerekend in de kantelwijk Beverwaard uit om het azc te plaatsen. Vijf prikkelende stellingen over dit dubieuze besluit.

Stelling 1.

Beverwaard is een slechte keuze voor het toekomstperspectief van de vluchtelingen.

Zoals in dit artikel reeds betoogd, hebben de vluchtelingen uit Syrië er, net als wijzelf, psychologisch én economisch belang bij dat ze zich zo snel mogelijk nuttig kunnen maken in de Nederlandse maatschappij. In Beverwaard zijn de mogelijkheden tot ontplooiing en aansluiting veel kleiner dan in een ‘sterke’ wijk. Niet opvang is het grootste probleem, maar het perspectief daarna.

Stelling 2.

Rotterdamse politiek is een gesloten stam van hoogopgeleiden, die kansarmen in de steek laat.

Door te kiezen voor Beverwaard als locatie voor een azc, laadt de Rotterdamse politiek opnieuw de verdenking op zich een gesloten stam van hoogopgeleiden te zijn, die niet (of amper) meer wordt gecorrigeerd. Terwijl de hoogopgeleiden zichzelf feliciteren met de zinsnede dat ‘de stad dit makkelijk aan kan’, wordt het azc in een kantelwijk geplaatst waar de laatste jaren al veel bezuinigd is op buurthuizen, ouderenwerk en andere voorzieningen. Tot overmaat van ramp maken ook de media vrijwel eensluidend deel uit van deze stam en wordt het verzet in Beverwaard algauw geportretteerd als xenofoob.       

Stelling 3.

De keuze voor Beverwaard getuigt van berekenend cynisme.    

Terwijl veel Rotterdamse politici hun mond vol hebben van de ‘historische taak’ die het zou zijn om de vluchtelingen goed op te vangen, blijkt dat ze bij de uitvoering van die taak op geen enkele manier ‘historisch’ optreden. Het zou pas historisch zijn als ze grensverleggend zouden denken: niet opnieuw de kansarmen overvallen met een azc, maar de beschavingsmissie om vluchtelingen een plek te geven aan te gaan in een ‘sterke’ wijk, zoals Hillegersberg of Kralingen. En niet alleen omdat zoiets verrassend zou zijn. Maar ook omdat er, nogmaals, goede argumenten zijn voor het idee dat die beschavingsmissie in een sterke wijk veel meer kans van slagen heeft. Niet uit te sluiten valt dat azc’s vanuit een berekenend cynisme steeds naar zwakke wijken worden geschoven, omdat daar het vermogen om effectief in verzet te komen geringer is (er is minder juridische kennis en kapitaal om die juridische kennis in te zetten aanwezig).   

Stelling 4.

Media leveren vooral voer voor onderbuikgevoelens in plaats van een rationele discussie.

Wat je ook van dit onderwerp vindt, er is, hoe dan ook, een reeks sterke argumenten om de beslissing een azc uitgerekend in Beverwaard te plaatsen als dubieus en onverstandig  te beoordelen. Maar zien we daar iets van terug in de media? Bijna niets. De media vinden het om één of andere reden belangrijker steeds dezelfde beelden te herhalen van zich misdragende buurtbewoners. Zo wordt niet de discussie op gang geholpen of die buurtbewoners wel of geen reden hebben om boos te zijn en waar vluchtelingen op de lange termijn het beste af zijn, maar wordt vooral het onderbuikgevoel gevoed dat we hier te maken met ‘wilden’ en ‘hersenlozen’ die je geen enkele beslissing kan toevertrouwen en dat we daarom heel erg blij mogen zijn dat Aboutaleb, als leider van de stad, ‘de zaken in goede banen leidt’. Extra wrang is het te weten dat media dikwijls in nieuwsluwe periodes worden uitgenodigd om achterstandswijken te bezoeken en langs die weg kennis te maken met het dagelijks leven aldaar, maar dan niet komen opdagen: ze rukken alleen uit bij 'slecht nieuws'.   

Stelling 5.

Een decennium na het Fortuynisme hebben politici niks geleerd.

Politici snappen kennelijk nog steeds niet dat de ‘wortel’ van het Fortuynisme annex onbehagen schuilt in de zelffelicitatie van een politieke elite, die volop profiteert van liberalisering en globalisering en ondertussen de sociaal zwakkeren laat opdraaien voor de negatieve gevolgen ervan. Door het azc in een ‘sterke’ wijk te plaatsen, zou Aboutaleb werkelijk over grenzen heen hebben gedacht, voor een trendbreuk hebben gezorgd en ‘een historisch signaal’ hebben afgegeven. Helaas, hij koos voor de procedurele bureaucratie. Voor de makkelijkste weg, dus.   

Afbeelding / www.beverwaardigheden.nl

    

Rubriek Ogen/Oren

Hans van Willigenburg

Hans van Willigenburg is een veelvraat. In 1989 debuteerde hij, na een studie literatuurwetenschap, als columnist bij De Volkskrant tussen 'kanonnen' als Remco Campert en Jan Blokk...

Bekijk profiel