Doe maar een duurzame Kuip!

16-2-2015 09:17

Door Hans van Willigenburg

Waarom een traag beslissingsproces, een palet aan betrokken partijen en een uitgewerkte visie zoveel beter zijn dan het jachtig neerplempen van een nieuwe Kuip.

 

Knipper met je ogen en de datacentra van de wereld hebben weer een nieuwe oceaan aan informatie opgeslokt. Achter onze rug worden we overspoeld met een explosieve golf nulletjes en eentjes, die, mits we ‘m een beetje goed interpreteren, tot allerlei nieuwe en slimmere beleidsvoornemens en –voorstellen leiden. Deze ontwikkeling noopt tot een hele nieuwe visie op Rotterdamse kernwaarden als ‘daadkracht’ en ‘niet lullen maar poetsen’. Neem De Kuip.

 

Aansluiten bij Europese top

Nog niet zo lang geleden leken we daadkrachtig af te stevenen op een reusachtige betonbak.  Burgemeester en vastgoedwereld borrelden al zowat op de goede afloop. Het zou niet lang meer duren of we konden als Rotterdammers weer trots zijn op een even verdwaalde als kersverse kolos. Het Nederlands/Belgische WK-bid van 2018 hijgde nog eens verwachtingsvol mee. En er werd alom gefluisterd dat het nieuwe stadion ‘het perfecte prestigeobject’ was dat Aboutaleb richting het einde van zijn burgemeesterschap zou nalaten. Alsof hij een Zonnekoning in de beste tradities van Franse presidenten als De Gaulle, Mitterrand en Chirac zou zijn. Om maar te zwijgen van het mes op de keel dat de Feyenoord-directie vanuit de burelen op de eigen supporters en de publieke opinie probeerde te leggen: als deze kolos er niet snel kwam, zou Feyenoord, ons aller trots, och hemel, de aansluiting met de Europese top voorgoed verliezen. Inmiddels weten we dat we een Spaanse topper als Sevilla, in een stuiterende Kuip, nog gewoon de baas kunnen zijn. En dat we hen met hangende hoofdjes richting kleedkamers kunnen dirigeren.

 

Oogkleppen af

Februari 2015. Het goede nieuws over de nieuwe Kuip: er is nog vrijwel geen cent gemeenschapsgeld naar de hobby’s van bestuurders, bouwers en hysterische voetbalfanatici gegaan. Het geharrewar van de verkenningsronde verdient niet de schoonheidsprijs, net zo min als het huidige getouwtrek over het BAM-ontwerp, waarbij Feyenoord steeds weer nieuwe eisen stelt en zo de prijs verder opdrijft. De keerzijde van deze vertraging is dat het de kans verhoogt dat beslissers bij de gemeente, in het bedrijfsleven en bovenin de voetbalclub hun oogkleppen definitief af gaan doen en zich realiseren dat het succes van een nieuwe Kuip niet zit in het libido, de bloedbanen en de werklust van betrokkenen. Maar in iets koudbloedigs van buitenaf: data. Hoeveel mensen, van dichtbij en ver weg, zullen er straks, ook buiten de thuiswedstrijden om, op De Kuip en het omliggende gebied afkomen? Hoeveel geld willen ze ter plekke besteden? En hoeveel beter, gezonder, langer en prettiger wordt hun leven door een bezoek aan De Kuip of omliggende faciliteiten? Dát zijn de wezenlijke vragen. Neuzelen over ringen, overkappingen, horecafaciliteiten en vipboxen, is slechts voer voor het dagdagelijkse praatje bij de koffiemachine of op Twitter. Waar het succes van de nieuwe Kuip, de club Feyenoord en de omliggende probleemwijken wérkelijk van afhangt, is of er een aantrekkelijke en gemeenschappelijke visie op het gebied wordt ontwikkeld. Niet voor over vijf jaar. Maar voor over, pakweg, twintig á dertig jaar.

 

Geen soloproject, maar samenwerking

Het zou enorm helpen als Feyenoord de kretologie over samenwerking en delen in daden zou omzetten. En de nieuwe Kuip straks het hart van iets omvangrijks wordt: een aan sport gelieerd cluster, belevenispark en/of kenniscentrum dat niet alleen aangrenzende wijken bindt, maar ook uitstraling heeft naar de rest van Nederland en zelfs het Roergebied en Londen. Alle datastromen tonen aan dat met voetbal, sec, de sloten geld niet te verdienen zullen zijn. Maar des te meer met de accommodaties en de voorzieningen eromheen. Als je niet van een toevallige suikeroom afhankelijk wilt zijn en de inkomsten van een club structureel wilt verhogen, is aantrekkelijke nieuwbouw in een aantrekkelijke omgeving het  beproefde recept. Arsenal (Emirates), FC Porto (Estadio Dragao), Bayern München (Allianz Arena) en, ja helaas, Ajax (ArenA) zijn er de sprekende voorbeelden van.

 

Investeren met visie en lef

Kortom, alles wat in aanleg als traag, tijdrovend en complex gezien kan worden, zou achteraf wel eens slim, enthousiasmerend en effectief kunnen blijken. Als dé sleutel tot een succesvolle Kuip en een florerend Feyenoord. Hoe mooi zou het niet zijn als sportopleidingen, sportmedici, sportwarenhuizen en sportattracties (compleet met Feyenoord legendes) straks rond De Kuip hun natuurlijke plek vinden? De politiek voor deze lange termijn visie durft te kiezen? En met lef wil  investeren, zoals ooit bij de Kop van Zuid is gebeurd?

 

Structurele gelijkwaardigheid met Ajax en PSV

Tot slot. Ook ik heb haast. Natuurlijk wil ik als fanatiek Feyenoord supporter liefst dit seizoen nog kampioen worden. Niks mooiers dan een onverwachte titel en een daverend kampioensfeest op de Coolsingel. Echter, nóg liever zie ik een structurele gelijkwaardigheid met Ajax en PSV ontstaan. En dat kan alleen met een solide en gezamenlijk gesteund Kuipplan, dat nu misschien veel tijd en overleg vergt, maar, volgens de nieuwste data, straks des te meer oplevert. Sociaal, financieel en sportief.  

 

Dit artikel is een lichte bewerking van 'Leve de vertraging, leve De Kuip' in de Rotterdam-bijlage van NRC Handelsblad op 9 januari 2015. 

 

Afbeelding / nl.wikipedia.org

Rubriek Ogen/Oren

Hans van Willigenburg

Hans van Willigenburg is een veelvraat. In 1989 debuteerde hij, na een studie literatuurwetenschap, als columnist bij De Volkskrant tussen 'kanonnen' als Remco Campert en Jan Blokk...

Bekijk profiel