Is Donner het redden waard?

28-6-2014 10:29

Door Hans van Willigenburg

De 'continuing story' van wat ooit een Rotterdamse reus was

 

Tot het moment dat boekhandel Donner werd overgenomen door Polare en veranderde van een delicatessenzaak in een muffe silo van opgestapeld en naast elkaar gerangschikt papier, was ik een tevreden en trouwe bezoeker. In dit stuk op Stadslog heb ik beschreven hoe de metamorfose mij destijds beviel en ik zal nooit beweren dat Polare door mijn polemische bijdrage de afgrond in geduwd is, maar ik merkte wel hoe klein het boekenwereldje is en hoezeer de retweets van het artikel hun werk deden, want tot de dag van vandaag word ik aangesproken door mensen die mijn verslag ‘heel herkenbaar’ vonden en met de nodige trots melden dat ze zich van Donner hebben afgekeerd en hoogst persoonlijk de kleine, meer gespecialiseerde boekhandel hebben ontdekt. Geinig bijverschijnsel was dat Google het betreffende artikel bij de zoekterm 'Polare' hoog op de zoeklijst weergaf, waardoor het ook buiten Rotterdam in ruime mate werd geconsumeerd.

 

Hup met de 'crowdfunding'...

Onlangs liep ik – uit pure nieuwsgierigheid – de nieuwe Donner binnen, het ‘geredde’ Donner zeg maar, aangezien ik via het net allerlei sympathieke acties en oproepen voorbij had zien komen om via crowdfunding dan wel ouderwetse donaties de onmiddellijke nekslag voor dit bedrijf te voorkomen. Af en toe zag ik een tussentijdse opbrengst op mijn schermpje en die liep, als ik me niet vergis, al snel in de tienduizenden euro’s, wat als een triomf voor de Rotterdamse ‘culturele solidariteit’ werd gepresenteerd. Een soort ‘Stop-Het-Einde-Van-De-Beschaving’-achtig gevoel had zich kennelijk van de trouwe klanten meester gemaakt en hen tot ruimhartige giften verleid. Donner kon, zoveel werd duidelijk, als individuele boekwinkel en baken van culturele diversiteit (dat baken is mijn eigen interpretatie, hoor) voorlopig weer doorgaan.

 

Slechter dan Polare

Zoals gememoreerd, liep ik pakweg anderhalve week geleden de ‘geredde’ cq. ‘herboren’ Donner binnen, vlakbij de Koopgoot, tegenover de Bijenkorf, hartje hartje Rotterdam. Al ver voor ik de kassa’s bereikt had, moest ik een paar keer slikken. Reden? De entree van het nieuwe ‘boekenpaleis’ is op z’n zachtst gezegd niet erg aanlokkelijk, zeker niet voor de literaire nieuwsgierige zoals ik er zelf één ben. Het eerste waar je tegenaan loopt zijn nogal armoedige bakken met stripboeken. En alsof die verwelkoming al niet flodderig en afgekloven genoeg is, loop je rechts tegen een plank met stoffige bordspellen aan. Mathematisch gezien was deze entree nóg teleurstellender dan in de nadagen van Polare, waar je in ieder geval tijdens je eerste stappen nog tegen de nieuwe stapels boeken aanliep, om een paar meter verder te ontdekken dat die keurige boekentorens een facade waren voor belendende achterstandwijken, vol half vergane tuin-, zelfhulp- en hobbyboeken. In het ‘herboren’ Donner is, met andere woorden, al reeds dat feestelijke begin niet meer voor handen en word je, onvriendelijk gezegd, meteen bij binnenkomst in de sfeer van de uitdragerij getrokken. Heeft de culturele goegemeente hiervoor ge-‘crowdfund’? Je hoeft geen jaren in marketingleergangen te hebben geïnvesteerd om te concluderen dat 'uitnodigend' wel de laatste kwalificatie is, die op de nieuwe entree van toepassing is.  

 

Mijn eigen 'stukje solidariteit' 

Natuurlijk begrijp ik dat de huidige locatie ‘tijdelijk’ is (verzachtende omstandigheid!) en ongetwijfeld leven er plannen om het op een volgende plek allemaal wél op zijn plaats te laten vallen. Blijft het feit dat je je als ‘redder van Donner’, rondlopend in de tijdelijke winkel, dunkt me, afvraagt wat je nu eigenlijk bij de afgrond vandaan hebt getrokken. Een boekenmagazijn? Een boekenvoorraad? Een verzameling boekenkilo’s? Toen ik ondanks de nogal deprimerende aankleding van het geheel toch braaf een paar boeken kocht en me bij één van de centrale kassa’s posteerde om af te rekenen (noem het mijn bescheiden invulling van de term ‘solidariteit’), bleek dat bemanning, pardon bemensing, van die kassa niet vanzelf sprak. Ben geen klokkijker, maar ik schat dat er toch minstens anderhalve minuut verstreek voordat een personeelslid van het nieuwe Donner de enorme boekenvoorraad even alleen kon laten, omdat iemand - ik, in dit geval - op het lumineuze idee was gekomen een paar exemplaren uit die voorraad te willen aanschaffen.

 

Om kort te gaan: die tijdelijke Donner is bepaald geen boekenhemel en loopt (nog) niet echt op rolletjes. En lijkt bovendien nergens blijk te geven van enig besef over wat nieuwe generaties in een boekwinkel zoeken: aandacht, knusheid, mooie boeken, het meer filosofische gesprek, onderling dan wel met een aanwezige auteur.

 

Volgens de-glas-halfvol-doctrine zou ik zeggen: werk aan de winkel!

 

En misschien nog wat meer donneren, ofwel doneren? Dat kan via deze website.

 

PS: als bewijs van de sfeerloze ontvangst op de nieuwe locatie heb ik ter plekke een aantal foto’s geschoten; oordeelt u zelf (zie bovenaan dit blog)! 

 

Afbeeldingen / Hans van Willigenburg

Rubriek Ogen/Oren

Hans van Willigenburg

Hans van Willigenburg is een veelvraat. In 1989 debuteerde hij, na een studie literatuurwetenschap, als columnist bij De Volkskrant tussen 'kanonnen' als Remco Campert en Jan Blokk...

Bekijk profiel