KÚTKINDERWAGENS!

14-8-2012 22:13

Door Hans van Willigenburg

Over fijngedrukte moeders bij de RET

 

Eergisteren sprak ik een jonge moeder, die zich verbaasde over de brute manier waarop ze steeds met haar kinderwagen in de trams van de RET wordt behandeld. 'Je krijgt de instructie om achterin de tram te gaan zitten. "Veiligheidsvoorschriften," snauwt zo'n conducteur tegen je. En even later zit je, als je pech hebt, met meerdere moeders en opgeklapte kinderwagens achterin gepropt. Soms wel vier of vijf.' 'Tjonge, lékker,' reageer ik op een cynische toon die - ik geef 't toe - bekenden van mij soms niet meer kunnen aanhoren. 'Baar je in deze barre tijden een jong Rotterdammertje, en wat doet ónze RET? Ze blaffen dat je met je kind in een benauwd achterafhoekje moet gaan plaatsnemen. Mag ik vragen om wat voor "veiligheidsvoorschriften" het gaat?' 'Je krijgt te horen,' legt de jonge moeder uit, 'dat de conducteur ter wille van de veiligheid vrij baan moet hebben in het gangpad. En dat kinderwagens die vrije baan belemmeren. Conclusie? Wég, wég, wég met die kutkinderwagens!' De jonge moeder kijkt erbij alsof ze zeggen wil: nóg een paar van dit soort grappen en ik ben weg uit deze stad.

 

De volgende dag stelde ik me in verbinding met Frouke Albers, die volgens haar LinkedIn-pagina tijdens een vorige betrekking 'persvoorlichter at AIVD, Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst' was en nu 'spokesperson bij RET'. Vrij snel nadat ik haar voicemail had ingesproken, belde ze terug en reageerde ze in eerste instantie stomverbaasd op het verhaal van de jonge moeder dat ik zo getrouw mogelijk navertelde ('echt waar? ervaarde zij dat zo?'). Ik vraag allereerst of er inderdaad zo'n voorschrift - kinderwagens achterin, please! - bestaat. Dat bleek het geval, overigens nadat Frouke eerste de loftrompet had gestoken over de splinternieuwe tramstellen die juist een 'gelijkvloerse instap' hebben (vermoedelijke boodschap: makkelijk, juist, voor moeders met kinderen!). Ik suggereerde op mijn beurt dat als dat voorschrift dus écht bestaat en je het combineert met het mogelijk slechte humeur dat je wel vaker bij conducteurs aantreft, je toch algauw bij de onaangename behandeling uitkwam zoals de jonge moeder kennelijk had ervaren. Daarop sloeg Albers ineens een wat zakelijker toon aan: 'Dit is typisch iets voor onze Klantenservice. Die kunnen hier gedetailleerd naar kijken. En daar hebben ze ook de middelen en de tijd om zaken eventueel recht te zetten of uit de wereld te helpen.' Ik toonde begrip voor dit zijpad en maakte een einde aan de kritische fase van het gesprek met de onuitgesproken vaststelling dat keurige regels in de handen van blafferige conducteurs zomaar kunnen uitgroeien tot een aanslag op de wellevendheid.

 

Het was verder best gezellig met Frouke. Ze was het hartstochtelijk met me eens dat het zo 'jammer' was dat alles tegenwoordig zo gereguleerd moest worden, dat het spontane zo ver weg leek. Ik liet, en passant, de gewichtige termen 'veiligheidsobsessie' en 'low trust society' vallen en meende te voelen dat Frouke's achting voor mij, mede daardoor, nog een tikkeltje toenam. Ze toonde zich nieuwsgierig naar het fenomeen 'Stadslog' en kwam zelf met het voorstel eens nader kennis te maken.

 

Het einde van het liedje is, dus, dat ik dankzij de 'kutkinderwagens' nu in een ongetwijfeld leuk aangklede lunchaangelegenheid ga kennismaken met Frouke en de banden tussen Stadslog en de RET naar diplomatiek niveau ga tillen, hahaha! Maar ik eindig toch met deze dringende oproep:

 

Hoe vriendelijk/onvriendelijk ervaar jij de sfeer in de trams en metro's van de RET? Wij lezen het graag. Stuur jouw indrukken/verhalen naar info@stadslog.nl

Rubriek Ogen/Oren

Hans van Willigenburg

Hans van Willigenburg is een veelvraat. In 1989 debuteerde hij, na een studie literatuurwetenschap, als columnist bij De Volkskrant tussen 'kanonnen' als Remco Campert en Jan Blokk...

Bekijk profiel