Waterige geluiden

13-9-2012 15:18

Door Hans van Willigenburg

Sfeerverslag van de Rotterdamse Verkiezingsnacht 2012, inclusief appendix

 

Iets nieuws... De Rotterdamse Verkiezingsnacht in het Stadhuis! En het was meteen uitverkocht; ook dat nog. Misschien ben ik een ongeneeslijke romanticus, maar van tevoren had ik iets in gedachten met ballonnen, muziek en stevige discussies. Het liep anders. De rond drentelende menigte leek in de verste verte niet geïnteresseerd in de politieke aardverschuiving die zich voor ons aller ogen - op de verschillende tv-schermen - afspeelde. De regionale omroep legde om halftien keurig de laatste stemmer vast die zijn biljet in de bus liet glijden, scoorde daarna nog snel wat quootjes en verdween. Verder zag ik overal en nergens groepjes mensen die het heel gezellig met elkaar hadden, vrolijk door zopen en ogenschijnlijk van geen enkele partij enig benul hadden op welk zetelaantal ze stonden. En, niet te vergeten, enkele slaperig kijkende wethouders, die met hun vaste entourage vreugeloos in een bak met nootjes grepen.

 

In de hoofdzaal bogen ondertussen wat bekende hoofden (waaronder de onvermijdelijke Van Jole en een opvallende magere burgemeester Aboutaleb) zich panelsgewijs over de uitslag, maar de akoestiek was dermate beroerd, zeg maar waterig, dat je er alleen op de voorste rij iets van kon verstaan: een gegeven dat verder niemand iets kon schelen. Onderweg liep ik wat bekenden tegen het lijf, die als gemeenschappelijk kenmerk hadden dat ze overal over wilden praten behalve over de twee nieuwe, stokoude reuzen in de Nederlandse politiek: PvdA en VVD. Een veel prangender vraag leek onrustig boven hun hoofden te zweven, namelijk: wat doe ik hier op de Verkiezingsnacht in het Stadhuis? Waarom zit ik niet thuis bij man, vrouw, kinderen? En de altijd zoet causerende Ferry Mingelen, waarvan ik het geluid thuis wél hard mag zetten? Gelukkig waren er, centraal gelegen, drie lange tafels met wijn, bier en jus, waar je jezelf tussen de clou-loze netwerkgesprekken even een houding kon geven als straffe innemer.

 

'Het populisme is op zijn retour en de rationaliteit is terug in de Nederlandse politiek,' zou de volgende ochtend een Vlaamse VRT-verslaggever redelijk kloek in een Nederlandse microfoon formuleren. Waarmee hij, onbedoeld, een karakterisering gaf van de zich amechtig voortslepende Verkiezingsnacht aan de Coolsingel. Zonder woede immers geen populisme. En zonder populisme geen brandgevaarlijke gespreksstof. De 'verhitte debatten' en 'spraakmakende talkshows' die door de promotionele machinerie van de Verkiezingsnacht waren aangekondigd,  bleven dankzij Samsom en Rutte voorgoed een belofte. Toen ik eenmaal buiten, rond elven, mijn fietsslot open liet springen, viel ik als één brok herboren rationaliteit in ontelbare stukjes uiteen.

 

Appendix: volgens @CatrienKetting vergis ik me deerlijk en heerst er alom enthousiasme over de eerste, Rotterdamse Verkiezingsnacht. Ten bewijze stuurde ze me dit op... https://skydrive.live.com/?cid=1e14a51961b8c48c&id=1E14A51961B8C48C%21148&sff=1

 

<Bijeenkomst: Rotterdamse Verkiezingsnacht 2012. Locatie: Coolsingel 40. Datum: 12 september. Toegang: gratis. Opkomst: uitverkocht!>  

Rubriek Ogen/Oren

Hans van Willigenburg

Hans van Willigenburg is een veelvraat. In 1989 debuteerde hij, na een studie literatuurwetenschap, als columnist bij De Volkskrant tussen 'kanonnen' als Remco Campert en Jan Blokk...

Bekijk profiel