Op blote voeten

10-9-2012 17:24

Door Said El Haji

Heel recent zag ik een man hardlopen op zijn blote voeten. Dat verbaasde mij een beetje. En ik was niet de enige die het verbaasde, aangezien wel meer mensen bleven staan om te kijken. Het komt nu eenmaal niet vaak voor dat een mens zonder schoeisel over straat gaat, niet in het rijke Westen tenminste. Was de man arm? Nee, hij droeg het hemd en broekje van een welbekend sportmerk. Was hij op zijn achterhoofd gevallen? Nee, hij zag er geconcentreerd en zelfbewust uit. Wat was er dan aan de hand? Dat was nu juist het gekke, dat er helemaal niets met de man aan de hand was. Hij was gewoon aan het hardlopen. Het enige ongewone was het feit dat hij het op zijn blote voeten deed. Maar waar waren zijn schoenen dan? Die hield hij vast in zijn handen. Waren ze versleten en onbruikbaar wellicht? Nee, met de sportschoenen, die van hetzelfde merk waren als het hemd en het broekje, was niets mis. Ach wat bezielt zo’n man dan toch, om op blote voeten te gaan hardlopen terwijl daar helemaal geen reden toe is? Wat wil zo iemand daarmee zeggen? Wat als er glas of een verroeste spijker op de grond ligt? Eerlijk is eerlijk, ik weet het niet. Maar ik ben geneigd om de man het voordeel van de twijfel te geven. De grond onder je voeten te voelen kan best lekker zijn, er gaat een oergevoel vanuit. De oermens en de jager-verzamelaar liepen ook op blote voeten. Dat zit nog altijd in onze genen. 

Ik weet nog goed dat ik zelf op blote voeten liep. Toen woonde ik nog in Marokko. We waren arm. Alle kinderen waren arm. Onze voeten waren altijd vuil, eeltig en regelmatig gewond. Voetballen deden we op stoffige, grasloze veldjes vol stenen. De bal was van hard plastic. Het was niet altijd gezellig. Wedstrijden liepen weleens uit op oorlog en dan werd er met stenen gegooid naar elkaar. Ja, daar vielen gewonden bij. Hard en wild kon het eraan toegaan. Alleen de hardste werd gevreesd. Maar de hardste was meestal niet de snelste. Nee, de snelste was meestal de lafste, die geen zin had om te vechten. En wie geen zin had om te vechten, ging er als een haas vandoor. Zelf was ik de hardste noch de snelste. Ik was nog te jong om mee te doen. Wat ik dan deed, was observeren.

Daar dacht ik allemaal aan terwijl ik de man nakeek die op zijn blote voeten hardliep.   

Rubriek Ren je Rotjeknor

Said El Haji

Said El Haji (1976, Marokko) is schrijver. Hij studeerde Nederlandse taal- en letterkunde in Leiden en won in 2000 de El Hizjra-aanmoedigingsprijs voor zijn verhaal ‘De klein...

Bekijk profiel