Civic pride, bloed en catenaccio.

5-6-2012 14:47

Door Bruno Giuntoli

Ik hou van Rotterdam. En niet omdat Rotterdam niet te filmen zo mooi is, maar gewoon omdat ik er ben geboren en opgegroeid. Hier voel ik me thuis en is alles verrtouwd. Ik ben honkvast en loyaal. Als ik in Seattle geboren was, dan had ik van Seattle gehouden zaols ik nu van Rotterdam houd. Civic pride zoals de Engelsen plachtten te zeggen. Ik vind Amsterdam suf omdat ik uit Rotterdam kom. Zo eentje.

 

In Juni 2000 is er een haarscheurtje in die liefde ontstaan. Rotterdam heeft toen een avond lang op mijn hart gestaan. 

 

Nog voordat de finale tussen Italie en Frankrijk begon in de Kuip, proefde ik aleen vijandige sfeer van Hollanders jegens Italianen die ik nooit verwacht had.

Natuurlijk was het vervelend om in eigen huis van 10 Italianen de halve finale te verliezen, vooral nadat je vijf van de zes penalty's hebt  gemist.

Maar om nou met een mobiele eenheid Sandro Ciotti (de italiaanse Mart Smeets) in elkaar te slaan omdat de man het had aangedurfd om via de ingang gereserveerd voor rolstoelen het stadion te betreden gaat wat te ver.

Trillend van woede en op afstand gehouden door knuppels van de ME, verliet ik het tafereel om in het Italiaanse vak plaats te nemen.

 

In de Kuip,  in mijn Kuip, kon Italie, mijn Italie Europees Kampioen worden. Ik heb niets met het Nederlands elftal, maar spelers van Feyenoord op het bordes van het Stadhuis  te zien brengt mij in een extase die niet te vergelijken valt met het blije gevoel als Milan Italiaans kampioen wordt.  Wanneer mijn vaderland Italie scoort betreed ik het nirvana. Mijn stad is Rotterdam, mijn land is Italie. Punt. Als je dat niet begrijpt, jammer dan!

 

De volksliederen begonnen ik weet niet meer welke maar ik denk eerst het Franse volkdlied omdat Frankrijk thuis speelde. Dat weet ik nog goed omdat Italie in het wit speelde en niet in het gebruikelijke azuurblauw. En frankrijk speelde echt thuis. Want wat ik me wel heel goed herinner is dat het Italiaanse volkslied werd uitgefloten. Niet door de Franse haantjes aan de overkant, maar door de Nederlanders aan weerszijden van het stadion die er nog zo de pest in hadden dat Italie in plaats van Nederland het op mocht nemen tegen Zidane en Co. 

 

De woede begon zo langzamerhand de overhand bij me te nemen op de tribune. Helemaal toen ik merkte dat de Nederlanders niet neutraal waren tijdens de wedstrijd maar openlijk op de hand van de Fransen waren. het Italiaanse vak zong "Ma che cazzo siete venuti a fare" vij vertaald als 

 

 

 

Rubriek Solo Bruno

Bruno Giuntoli

In het leven van Bruno Giuntoli zijn drie woorden van belang: film, voetbal en pizza’s.   Na een tijdelijk verblijf bij Film- en Televisiewetenschappen en een afgerond...

Bekijk profiel