Eenzaamheid, triomf & pislucht

31-5-2012 16:33

Door Bruno Giuntoli

Alhambra was ooit de perfecte bioscoop om zomaar binnen te vallen tijdens een regenachtige middag.  Voor een knaak, tweeënhalve gulden, kon je op de hoek van de Coolsingel en de Westblaak naar de film. Een film die al zolang in de reguliere bioscopen draaide dat die daar gedumpt werd om er nog een beetje te verdienen aan gierige Rotterdammers en spijbelende jeugd die niet wilde deugen. Gratis inbegrepen: het trappenhuis van het complex waar altijd wel een paar junks lagen te slapen. Vaak zat ik daar heerlijk alleen, gniffelend in mijn vuistje dat mijn kameraden op school zaten tijdens mijn privévoorstelling. Het rook er alleen nooit naar popcorn, maar altijd naar verschraalde pis.

 

Misschien, onbewust, ben ik zoveel jaar later op zoek naar eenzelfde soort triomf, eenzelfde gniffel. In Lantaren Venster draait deze middag eenmalig Tabu van W. F Murnau. Het betreft niet zomaar een voorstelling van een klassieker: de film zal live begeleid worden door  pianomuziek! Lang heb ik de boot richting Lantaren bij mezelf afgehouden. Hoe kinderlijk ook, ik voelde me verraden toen Lantaren Venster verhuisde van zijn vertrouwde stek in de Gouvernestraat naar “Zuid”. Ik ben opgevoed met het adagium dat je alleen naar Zuid gaat om Feyenoord te zien voetballen. En dus niet voor je plezier.

 

Enfin. Het waait keihard als ik over de zwaan richting de Wilhelminapier loop. Regen vind ik niet erg, maar ik haat de wind. Zeker tegenwind. Sommigen krijgen er een kick van, maar ik denk: hebben de goden zich soms voorgoed tegen mij gekeerd? Links doemt het Aambeeld op. Rechts dat grappige gebouw van Renzo Piano dat overeind wordt gehouden door een pilaar. Naar rechts, naar links en dan weer naar rechts en ik sta voor het nieuwe Lantaren Venster, in het nieuwe spiksplinternieuwe, halflege, flatgebouw van Rotterdam. New Orleans.

 

De foyer van het nieuwe theater ervaar ik als indrukwekkend. Door het glas zie ik de Rijnhaven met de vervallen pakhuizen op de kade. Het voelt grootstedelijk en energiek aan. Ik loop de wenteltrap op en moet toegeven dat ik geïmponeerd ben door het nieuwe filmtheater. Help! Dan toch maar die brug nemen voortaan? Of de kekke watertaxi als je met een gezelschap van buiten Rotterdam naar de film gaat? “Kijk ons eens in speedboten zoeven over die Maas om naar de bioscoop te gaan! Tof hè!?”

 

Ik loop de nog verlichte zaal in en wordt begroet door twee mannen. De Programmeur en de Pianist. Een beetje van mijn stuk gebracht, begroet ik hen terug. Er valt een stilte. Een nogal droevige stilte. Ik zie de Pianist binnensmonds vloeken. “Ben ik nou helemaal uit Amsterdam komen rijden om de film te begeleiden voor één toeschouwer”! hoor ik hem denken. “Stelletje cultuurbarbaren zijn het, daar aan de Maas! zie je wel?” stel ik me zijn verdere gedachtegang voor. De Programmeur glimlacht nerveus naar me. Ik heb een beetje met hem te doen. Haalt hij zoiets unieks naar een Rotterdamse bioscoopzaal, komen er minder mensen naar de zaal dan naar een willekeurige bouwput in deze stad. Let maar eens op, als er een heipaal de grond in wordt gedreund, staan er altijd minstens twee Rotterdammers naar te kijken. Ja, twee. In plaats van de ene toeschouwer die ikzelf nu ben…

 

Dan verschijnen, als bij toverslag, drie kakelende in cultuur geïnteresseerde huisvrouwen. Ze gaan achter me zitten, met alle drie een kort, vlot kapsel. Een zware last valt van zes mannenschouders als de vrouwen de Pianist en de Programmeur de hemden van het lijf beginnen te vragen over de film. Ik ben opgelucht voor de Pianist en de Programmeur, ook al kwebbelen de vrouwen zo aan één stuk door dat ik misschien toch liever alleen was geweest. Weeë parfumgeur bereikt mijn neusgaten als de film begint.

 

Gek, wat mis ik de pislucht van Alhambra!

 

Rubriek Solo Bruno

Bruno Giuntoli

In het leven van Bruno Giuntoli zijn drie woorden van belang: film, voetbal en pizza’s.   Na een tijdelijk verblijf bij Film- en Televisiewetenschappen en een afgerond...

Bekijk profiel