EK 2000: Italiëhaat in de Maasstad

12-6-2012 00:33

Door Bruno Giuntoli

Op 2 juli 2000 is er een haarscheurtje in de liefde tussen mij en Rotterdam ontstaan. De Maasstad heeft toen een avond lang op mijn hart getrapt. 

 

Nog voordat de EK-finale tussen Italië en Frankrijk in de Kuip begon, proefde ik al een vijandige sfeer van Hollanders jegens Italianen, die ik nooit verwacht had. Natuurlijk was het vervelend om in eigen huis van tien Italianen in de halve finale te verliezen, vooral nadat je vijf van de zes penalty's hebt gemist. Maar om nou met een mobiele eenheid Sandro Ciotti (de Italiaanse Mart Smeets) in elkaar te slaan omdat de man het had aangedurfd om via de ingang gereserveerd voor rolstoelen het stadion te betreden gaat wat ver. Trillend van woede en op afstand gehouden door de knuppels van de ME, verliet ik het tafereel om in het Italiaanse vak plaats te nemen.

 

In de Kuip - míjn Kuip! - kon Italië - míjn Italië! - Europees Kampioen worden. De volksliederen begonnen. Ik weet niet meer welke als eerste werd gespeeld, maar ik denk het Franse omdat Frankrijk thuis speelde. Dat weet ik nog goed, omdat Italië in het wit aantrad en niet in het gebruikelijke azuurblauw. En Frankrijk speelde écht thuis. Want wat ik me wél heel goed herinner is dat het Italiaanse volkslied werd uitgefloten. Niet door de Franse haantjes aan de overkant, maar door de Nederlanders aan weerszijden van het stadion die er nog zo de pest in hadden dat Italië in plaats van Nederland het op mocht nemen tegen Zidane & Co. 

 

De woede begon bij mij zo langzamerhand de overhand te krijgen.  Helemaal toen ik merkte dat de Nederlanders niet neutraal waren tijdens de wedstrijd, maar openlijk vocaal op de hand van de Fransen. Het Italiaanse vak waarin ik mij bevond zong "Ma che cazzo siete venuti a fare?", vrij vertaald als “Wat zijn jullie hier eigenlijk komen doen?”. Ik zong het mee in plaats van mijn gebruikelijke ‘Oe ah Ed de Goey!’.

 

Toegegeven, Italië had geen sprankelend toernooi achter zich. Leunend op de oersterke verdediging die La Squadra Azzura toen nog rijk was en met dodelijke counters werd de finale bereikt. Frankrijk had onder de bezielende leiding van één van de beste voetballers aller tijden, Zinedine Zidane, het toernooi flair gegeven. Maar uitgerekend tijdens de eindstrijd gooide Italië alle schroom van zich af en domineerde met aanvallend spel. De Fransen kwamen niet in hun ritme en Zidane was onzichtbaar.

 

Gezien het overwicht scoorde Italië echter te weinig. Het stond maar 1-0 toen  de digitale klok in de Kuip 88 minuten aangaf. De Fransen en de Hollanders waren muisstil geworden. Van de Fransen kon ik het begrijpen. Die waren doodsbenauwd dat hun land zou struikelen in de laatste wedstrijd. De Hollanders waren gek genoeg nog stiller. De gedachte dat Italië in hun land Europees kampioen zou worden was welhaast onacceptabel.

 

“Italianen kunnen niet van je winnen, maar je kan wel van ze verliezen”

De god van het Nederlandse voetbal heeft dit ooit uit zijn mond laten optekenen. Deze uitspraak is één van de beroemdste en meest geliefde uitspraken van Cruyff en zegt veel over de Nederlandse houding jegens Italiaans voetbal. Er bestaat geen liefde voor ‘il Calcio’.

 

Sylvain Wiltord scoorde in de 89ste minuut de gelijkmaker en later in de verlenging liet de beul genaamd David Trezeguet de bijl neervallen op de nek van een geknakt Italiaans elftal. De Fransen waren uitzinnig van vreugde en de Hollanders waren zo opgelucht dat er ongegeneerd werd mee gefeest met de overwinnaar. De Italiaanse fans verlieten een illusie armer de Rotterdamse Kuip.

 

Één Rotterdamse jongen bleef echter lang zitten, uit ervaring, omdat hij wist dat de eerste trams te vol zijn. In een leeg vak van een stadion waar hij om de twee weken te vinden was en met een Italiaans vlag op zijn rug gebonden zweerde hij nooit meer te juichen voor een Nederlands doelpunt.

 

Diezelfde jongen gaat af en toe nog steeds naar de plek des onheils. Elke keer weer komt de pijn toch even bovendrijven, om als sneeuw voor de zon te verdwijnen als hij juicht.

 

Omdat Feyenoord scoort.

 

Rubriek Solo Bruno

Bruno Giuntoli

In het leven van Bruno Giuntoli zijn drie woorden van belang: film, voetbal en pizza’s.   Na een tijdelijk verblijf bij Film- en Televisiewetenschappen en een afgerond...

Bekijk profiel